You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeefproject in Tanzania door Iris van Loo

Waar velen altijd zeggen: “Ik zou wel eens vrijwilligerswerk willen doen”, heb ik na het behalen van mijn diploma mijn droom waargemaakt en ben ik voor drie maanden naar Tanzania vertrokken. Na veel voorbereidingen stapte ik op het vliegtuig naar Dar es Salaam, de grootste stad van het land. De bedoeling was dat ik drie maanden in een ziekenhuis zou gaan werken, maar uiteindelijk heb ik dat maar een maand gedaan. Omdat ik geen medische ervaring had kon ik op dit project maar weinig betekenen voor de lokale bevolking. Daar had ik het moeilijk mee, omdat ik naar Afrika was gekomen om mijn steentje bij te dragen. En dus heeft Projects Abroad ervoor gezorgd dat ik de volgende twee maanden als lerares aan het werk kon op de Special School.

Iris van Loo

Toen ik de eerste ochtend op het schooltje aankwam renden 30 kinderen op me af, alsof ik hen al jaren kende. Nog geen dag later hadden ze allemaal mijn hart gestolen. De handicap van de kinderen verschilde heel erg; sommigen hadden alleen een leerachterstand terwijl er ook kinderen tussen zaten die compleet in hun eigen wereld leefden en waarmee amper te communiceren was. Bijzonder was het dan ook dat ik ondanks het communiceren met handen en voeten een hele sterke band met alle kinderen opbouwde. Maar al snel kwam ook het besef dat deze kinderen mij erg nodig hadden. Van thuis uit kregen ze amper liefde en aandacht, omdat het gehandicapte kinderen zijn die in de Afrikaanse maatschappij niet geaccepteerd worden.

Ook op school kwam er maar weinig liefde en aandacht van de leerkrachten, die vaak liever op een stoel met elkaar zaten te kletsen. Te springen stonden de kinderen dan ook toen ik en andere vrijwilligers met kleurtjes, kleurplaten, spelletjes en nog veel meer andere dingen aan kwamen zetten. Niet alleen vonden ze het erg leuk om te kleuren, maar al snel merkten we dat ze ook wat vooruitgingen. Zo gingen ze steeds beter binnen de lijntjes kleuren, werden ze steeds vrolijker en hadden ze meer zin om te spelen. Het leek wel of ze iets van het onbezorgde van hun leeftijdsgenootjes in Europa kregen. Doordat de kinderen weinig les kregen, 3 uurtjes per dag, was er voor ons als vrijwilligers tussen de lessen door heel veel tijd om te doen wat we wilden met de kinderen: zo speelden we spelletjes, zongen we liedjes, kleurden we, speelden we met een bal of zaten we gewoon rustig met een kind op schoot omdat het eventjes wat aandacht nodig had.

Voor mijn vertrek naar Tanzania had ik geld ingezameld. In Tanzania zelf heb ik samen met een Noorse vrijwilligster een donatieproject opgezet voor de school. Zo hebben we een grote onderhoudsbeurt voor de schoolbus bekostigd, wegenbelasting voor de schoolbus voor drie jaar betaald en pennen, potloden, ballen, gummetjes, spelletjes, en nog veel meer aangeschaft. Ook hebben we nieuwe speeltoestellen gekocht, omdat de oude al zo'n 30 jaar oud waren en levensgevaarlijk. We hebben een wipwap, schommels, een glijbaan, voetbalgoals en carrousels gekocht.

Maar het allermooist: we zijn een dag met de kinderen naar de dierentuin geweest! Iets wat ze waarschijnlijk nooit zullen vergeten. Geen van hen had ooit een leeuw of giraffe gezien, maar bovenal konden ze even ontsnappen uit de omstandigheden waarin ze leven en kregen ze ook iets anders te eten dan de dagelijkse bruine bonen met rijst. De dagen erna belden de ouders de schooldirecteur zelfs op om te vertellen hoe enthousiast en blij hun kinderen waren na het uitstapje. Het voelt goed dat ik niet alleen wat voor de school heb kunnen betekenen in de periode dat ik er als vrijwilliger aan het werk was, maar ook daadwerkelijk iets heb kunnen achterlaten voor een langere termijn.

Naast het werken was er ook tijd om Tanzania te leren kennen. Zo ben ik met andere vrijwilligers op safari geweest en hebben we natuurlijk 'The Big Five' gezien. Ook ben ik naar het paradijselijke eiland Zanzibar geweest. Daarnaast heb ik met andere vrijwilligers leuke dingen in de weekenden en na het werk gedaan, zoals naar het strand gaan of onze ogen uitkijken op de lokale markten.

Iris van Loo

Maar uiteindelijk zijn de mooiste dingen aan Afrika toch wel de vriendelijke bevolking, het kleurrijke straatbeeld, de overweldigende natuur en zelfs de overvolle bussen, de chaos op straat, nauwelijks elektriciteit en alle gebeurtenissen die in Nederland nooit zouden kunnen: de zogenaamde TIA (This Is Africa) momenten. Want waar lopen ze nou met een haai op straat, wordt er een matras achter op een bus gebonden, zit er een kip op het dak van een tankwagen, word je altijd gegroet of moet je soms eindeloos lang wachten? Het gebeurt allemaal in Afrika!

Verschrikkelijk vond ik het moment dan ook dat ik afscheid moest nemen van alles en iedereen. Ik had zo'n sterke band opgebouwd met de kinderen, mijn gastgezin en andere vrijwilligers en was in drie maanden tijd zoveel van Tanzania gaan houden. Er was één ding dat ik zeker wist toen ik wegging: ik kom terug!

Groetjes,

Iris

Iris van Loo

Iris van Loo

Iris van Loo

Iris van Loo

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲