You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Jessie Colijn – Sociale zorg project, Madagascar

Jessie Colijn

Salama! Mijn naam is Jessie Colijn en ik ben een studente Franse taal en cultuur van 20 jaar. In oktober hakten we de knoop door: studiegenootje Jarrish en ik besloten dat we in de volgende zomer een maand in Madagaskar zouden doorbrengen om hier vrijwilligerswerk te doen. We schreven ons in via Projects Abroad voor het sociale zorg project van vier werken in Andasibe.

1 juli was het dan eindelijk zo ver: we vertrokken naar Madagaskar. Na een lange reis inclusief verloren bagage en een lange autotrip kwamen we ’s avonds laat bij ons gastenverblijf in Andasibe aan. Het gastgezin is ontzettend vriendelijk; we werden heel hartelijk ontvangen en vanaf dat moment voelde ik me er meteen thuis.

Na op zondag de andere vrijwilligers alvast een beetje te hebben leren kennen, begon die maandag ons project. Na een introductie in de ochtend stond ’s middags onze eerste activiteit met de kinderen op het programma: sporten op het voetbalveld in Andasibe. Dit was behoorlijk chaotisch: meer dan honderd kinderen die allemaal onze aandacht wilden. Na de eerste schok was dit echter juist ontzettend leuk.

In de loop van de week begonnen we met lesgeven. Er was in Andasibe voor het eerst een Summer School programma opgezet. Voor dit programma gaven we les op twee verschillende scholen, één daarvan in Andasibe zelf en één een aantal kilometer buiten het dorp. Het lesgeven was een behoorlijke uitdaging. Hoewel Frans één van de officiële talen van Madagaskar is, is het niveau van de kinderen erg laag. Hierdoor was het af en toe erg lastig om duidelijk te maken wat precies de bedoeling van de les was. Wanneer de kinderen het echter eenmaal doorhadden, maakte dit de voldoening des te groter. De klassen waren groot en vaak zaten kinderen van alle leeftijden door elkaar, waardoor er een hoop niveauverschil was. Wanneer je hun enthousiasme echter op de juiste manier inzette, was er altijd wel iets te bedenken waar alle kinderen iets aan hadden. Een flinke uitdaging dus, maar wel een hele leuke!

Jessie Colijn

Het lesgeven deden we in de ochtenden. In de middagen stonden er andere activiteiten op het programma, zoals het sporten of knutselactiviteiten met de kinderen. We hebben echter ook aan een bibliotheekje gewerkt waar kinderen heen kunnen wiens ouders school niet kunnen betalen. Ook hebben we een pad naar één van de scholen aangelegd, en op dit moment wordt er nog een basketbalveld aangelegd bij diezelfde school. Elke dag was dus anders!

’s Avonds en in het weekend waren we vrij om te doen wat we wilden. Ik heb het voorrecht gehad met een aantal fantastische vrijwilligers samen te kunnen werken met wie ik het ook buiten het werk om ontzettend goed kon vinden. Ik heb me dus ook geen moment verveeld. Soms brachten we de avonden door met kaartspellen, soms gingen we wat drinken in het nabijgelegen hotel of soms trokken we ons gewoon even terug om een boek te lezen. Ook werd er eens in de week een culturele avond georganiseerd. Op die avond werd muziek gemaakt door lokale muzikanten. Erg leuk om mee te maken!

In de weekenden trokken we er met zijn allen op uit. Tripjes naar het strand of naar de hoofdstad; er was van alles mogelijk. Onze groep vrijwilligers werd heel erg hecht en we hebben met zijn allen ook heel wat onvergetelijke dingen meegemaakt.

Wat ik vooral bijzonder vond, is dat wij echt een verschil maakten voor de kinderen in Andasibe. In Madagaskar is er een woord voor ‘vreemdelingen’, namelijk ‘vasa’. Toen we de eerste paar dagen door het dorp liepen, werd dit veel naar ons geroepen. Na een tijdje veranderde dit. In plaats van ‘vasa’, werd mijn naam geroepen als ik voorbijkwam. Dit maakte op mij wel veel indruk; het feit dat de kinderen de moeite namen onze namen te onthouden, en zo overduidelijk blij waren zodra wij arriveerden.

Jessie Colijn

Ik zou vrijwilligerswerk in Andasibe aan iedereen aanraden. Het vereist heel wat creativiteit om de kinderen bezig te houden en ze duidelijk te maken wat je van ze verwacht, en ze zo iets te leren. Dit is erg leerzaam. Ik heb echter ook heel veel van de kinderen geleerd. Te genieten van de kleine dingen, blij zijn met hetgeen je wél hebt. Het klinkt als een cliché, maar een maand doorbrengen onder zulke andere omstandigheden zorgt er echt voor dat je de dingen in een ander perspectief gaat zien.

Ook de begeleiding was erg goed. De Franse Solveig en de local Fidi waren ontzettend lieve mensen die alles voor de projecten over hadden. Dit heeft zeker bijgedragen aan mijn reis!

Alles bij elkaar was het een onvergetelijke ervaring. De combinatie van het werk met de kinderen, het superleuke contact met de andere vrijwilligers en niet te vergeten het prachtige land hebben van mijn vier weken in Madagaskar misschien wel de mooiste vier weken van mijn leven gemaakt. Gelukkig hebben we de foto’s nog en wie weet keer ik er nog eens terug!

Jessie Colijn

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲