You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Joeke van der Burg - Ghana - Medisch project

Ik heb meegedaan aan het medische project in Ghana met Projects Abroad. Ik verbleef in Cape Coast en voldeed mijn vrijwilligerswerk in het ziekenhuis. Daar heb ik 2 weken op de KNO (Keel Neus Oor) afdeling gezeten. Daarna 3 weken op de tandheelkundige afdeling en als laatste heb ik op de spoedeisende hulp meegelopen.

In het begin is het wennen, je weet niet zo goed wat je moet doen. Maar andere vrijwilligers die er al wat langer zaten dan ik zeiden dat ik veel moest vragen. Dat deed ik ook en dat hielp. Doctor Thompson van de KNO liet me heel veel zien en legde ook bepaalde kwesties aan mij uit. Ik assisteerde daar, gaf instrumenten aan, maakte de instrumenten schoon en bracht patiënten naar bijvoorbeeld de operatiekamer. Doordat ik daar 2 weken zat, herkende ik al sommige patiënten omdat die al eerder waren geweest. Dat was leuk want zo kon ik de procedure met de patiënt volgen en kijken of het hielp.

Na de KNO ging ik 3 weken bij de tandheelkundige afdeling meelopen. De tandarts zelf was dr. Bertha en haar assistent was dr. Joseph (bijna tandarts, gestudeerd in Cuba).Wat had ik het daar naar mijn zin! Ten eerste waren de dokters daar zo aardig en blij. Ze vonden het ook echt leuk dat ik er was, ondanks dat ik zelf niets kon uitvoeren omdat ik zelf natuurlijk geen tandarts ben. Maar daardoor lieten me ze heel veel zien en legde ze me veel uit. Hoe ik röntgenfoto’s moest bekijken, wat je kan zien op die foto’s. Doordat ik zelf erg geïnteresseerd was, lieten ze me veel zien en zoveel mogelijk helpen. Ik assisteerde, gaf instrumenten aan en stelde veel vragen. Langzamerhand zag ik dat KNO best veel te maken had met de tandheelkundige afdeling. Super leuk!

Daarna heb ik bij de spoedeisende hulp meegelopen. Mijn taak daar was voornamelijk het begeleiden van patiënten van en naar de X-Ray (röntgenfoto’s) en assisteren.

Ik zal hieronder een aantal bijzondere gebeurtenissen die ik heb meegemaakt neerzetten.

KNO afdeling:

  • Meisje van 18 jaar had een ontstoken oor. Binnenste van haar oor was opgezwollen en de dokter wilde dat verhelpen door de vloeistof eruit te laten prikken, zonder verdoving. Het meisje gilde uit, had zoveel pijn. Uiteindelijk uitgesteld voor de volgende keer om het te behandelen mét verdoving.
  • Oude meneer met tumor in zijn linkerneusgat. Meneer was bang om naar de dokter te gaan en heeft heel lang met het gezwel in zijn neus rondgelopen. Uiteindelijk moest hij toch geopereerd worden.
  • Meisje van 9 zo mager omdat ze niet kon eten. Reden? Ze had een open gehemelte waardoor haar voedsel heel moeilijk naar binnenkom. Ze werd doorgestuurd naar de tandarts, daar kreeg ze een plaatje. Over een paar jaar kan ze een operatie ondergaan.
  • Meisje van 18 kon nauwelijks praten doordat er iets mis was met haar stembanden, kon niet goed achterkomen wat het precies was. Ze moest een operatie ondergaan. De eerste keer was ze er klaar voor, was al op de operatiekamer. Uiteindelijk kon het niet doorgaan want ze hadden niet genoeg zuurstof. Uitgesteld naar de week erna, ik zou hier bij zijn. Ze was er weer helemaal klaar voor, maar weer geen zuurstof. Ze moest het de week erna weer proberen. 3 keer scheepsrecht. Het ziekenhuis was op zich, als je het vergelijkt met de rest van het land, best goed. Maar als je dit dan meemaakt laat het toch weer zien dat de kleinste dingen heel belangrijk zijn.
  • Een jongetje van 5 werd geopereerd aan zijn amandelen, ik mocht hierbij zijn. Het was erg fascinerend met wat voor instrumenten ze werkten.

Tandheelkundige afdeling:

  • Heb heel veel kiezen zien worden getrokken. De stoel waarop de tandarts werkte, deed het helemaal niet, net zoals het licht. Soms had ze dat wel nodig. En dan kwam het wel eens voor dat ik met het zaklampje van mijn mobieltje licht stond te geven terwijl dr. Bertha een kies stond te trekken. En geloof het of niet, het hielp echt. Zo zie je maar hoe belangrijk een goede stoel en licht wel niet is.
  • Ik heb meegemaakt dat een patiënt zijn kaak had gebroken. En gezien hoe ze dat gingen oplossen.
  • Er was ook een patiënt met een goedaardige tumor in zijn nek die werd verwijderd, ik mocht meekijken en assisteren. Zo waren er meer verschillende kwesties. Mensen die gewond waren aan hun gezicht werden hier gehecht, ik assisteerde.

Spoedeisende hulp:

  • Daar kwam bijvoorbeeld een vrouw aan met taxi, ze is ondertussen al bevallen. Ik heb gezien dat de navelstreng werd geknipt en doorgestuurd naar bevallingskamer. Gezien dat de placenta werd verwijderd. Maar ook gezien dat de moeder niet omkeek naar de baby, ze zag er totaal niet vrolijk uit. Heel apart om te zien. Vroeg me af hoeveelste kind het van haar was.
  • Er was een oude mevrouw helemaal uitgedroogd. En wij konden geen aders vinden om bloed te prikken en voeding te geven. Uiteindelijk is ze overleden voor mijn neus.. heel heftig.
  • Er was nog een zwangere vrouw die op het punt stond te bevallen en hield mijn hand stevig vast. Uiteindelijk is ze naar de bevallingskamer gestuurd en is ze daar bevallen.

Dit waren ongeveer mijn belevenissen in het ziekenhuis. Daarnaast ging ik iedere ochtend naar Lepra Kamp. Een klein dorpje waar mensen wonen met Lepra. Maar doordat een aantal van hun ledematen geen gevoel meer hebben, merken ze niet of ze een wond hebben. Hierdoor merken ze het pas veel later en is de wond al veel groter geworden. Sommige patiënten hadden geen handen of voeten meer, klompjes. Die wonden die zij hadden, verzorgde we elke ochtend. En had was echt geweldig, want na die 2 maanden dat ik daar was zag ik bij een man die ik had geholpen dat zijn wonden waren geheeld. Wat een voldoening gaf dat!

Door deze ervaring ben ik ouder, sterker en bewuster geworden in mijn leven. Ik heb best veel dingen meegemaakt. Ik ging alleen, naar een onbekend land en heb situaties meegemaakt die je niet zo vaak kan meemaken. Op de tandheelkundige afdeling had ik het echt zo leuk, dat ik er ook overtuigd van ben dat tandarts worden mijn doel is. Aan het einde van mijn werk op deze afdeling vertelde dr. Bertha mij dat ze het ontzettend leuk had gevonden dat ik er was. Dat ik interesse had getoond door veel vragen te stellen en door veel mee te kijken met de handelingen die ze deed. Ze vertelde me dat ik beleefd, vrolijk en sociaal was. Ik bedankte haar voor deze complimenten, en het was geweldig om ze in ontvangst te nemen.

Ik heb gezien dat het leven voor veel mensen niet zo makkelijk is, maar dat die toch heel erg gelukkig in het leven staan. Dat is heel mooi om te zien,en ik ben blij dat ik dat heb mogen zien en heb mogen meemaken. Ik neem deze ervaring mijn hele leven mee, en hoop het ook aan andere mensen door te geven.

Groetjes, Joeke van der Burg

Joeke van der Burg

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲