You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Zuid-Afrika door Jolanda Vroling

Mijn onvergetelijke reis naar Zuid-Afrika

Alweer een tijdje geleden stapte ik op het vliegtuig om voor vier maanden naar Zuid-Afrika te gaan. De voorbereidingen die eraan vooraf gingen begonnen al veel eerder. Ik kreeg het idee om ontwikkelingshulp te gaan verlenen in Zuid-Afrika. Maar ja, wat doe je dan… Mijn eerste stap was een goede organisatie te vinden die mij kon begeleiden bij mijn reis. Je hoort zoveel negatieve verhalen over Zuid-Afrika, dus een goede organisatie vinden was voor mij erg belangrijk. Ik ben op het internet gaan zoeken en kwam al snel op de site van Projects Abroad. Deze site sprak me erg aan omdat je zelf geen diploma’s of andere kwaliteiten moest hebben om met deze organisatie op reis te kunnen gaan. Omdat ik meer wilde weten over deze organisatie heb ik de opendag in Utrecht bezocht. Deze dag gaf me een goed gevoel en veel duidelijkheid over de verschillende projecten en mogelijkheden.

En toen kwam de dag dat ik naar Kaapstad vloog, nog niet wetende wat me echt precies te wachten stond. Ik had het Sociale project (Care) gekozen en aangegeven dat ik graag in een crèche of opvanghuis wilde werken. Ik landde de volgende dag en iemand van de organisatie van Projects Abroad stond me op te wachten. Ik werd netjes met de auto bij mijn gastgezin afgezet. Vanaf dat moment ging alles heel snel en had ik geen tijd meer om aan thuis te denken.’s Middags werd ik mee naar de stad genomen en werd me verteld hoe ik met de trein moest reizen, waar ik mijn boodschappen kon doen en waar ik mijn brieven kon posten. Eenmaal thuis werd ik zonder een moment rust alweer naar een familiefeest meegenomen. De volgende dag kon ik meteen al in de crèche beginnen.

Met twee andere huisgenootjes die uit Schotland kwamen, werden we met de auto naar de crèche gebracht. De crèche is gelegen in de township genaamd “Vrijgrond”. Een klein dorpje waar de mensen erg op zichzelf leven. Ze zijn arm en blanken mensen komen er niet vaak. Op de crèche werd ik met open armen ontvangen, ze waren zo dankbaar. De eerste twee weken heb ik samen met mijn twee huisgenootjes de jongste kinderen van 1-3 jaar verzorgd en vermaakt. De juf die anders voor hen zorgde was ziek en wij moesten het tot die tijd overnemen totdat ze een oplossing gevonden hadden.

Twee weken later was de juf terug en werden wij alle drie verdeeld over de drie klassen. Ik kwam in de middelste klas bij de kinderen van 3-5 jaar. Samen met een vrouw uit het dorp gaven we de kinderen les, speelde, danste en zongen wij met ze. Toen ik het vertrouwen van de kinderen gewonnen had, waren ze heel aanhankelijk. Iedere dag kreeg ik wel honderden knuffels en kusjes, zo lief, zo vrolijk en zoveel liefde die je dan krijgt. Het was tevens ook dubbel, jij gaat elke dag weer weg naar je ‘huis’ en zij gaan naar hun hutje waar ze misschien wel niets meer te eten krijgen. Dat vond ik moeilijk en nu nog steeds denk ik vaak aan ze.

We hadden iedere dag een vast ritueel op de crèche, wat erg belangrijk voor de kinderen was. Die schatjes van kinderen konden soms ook echt heel vervelend zijn hoor! Structuur was dus ergbelangrijk. We begonnen de dag, met het opnoemen van de dagen van de week, tellen, de seizoenen en het weer (voor de kinderen altijd ‘sunny’ ook al regende het.) Eerst werd alles in het Afrikaans gedaan en daarna in het Engels. Het Afrikaans lijkt heel veel op het Nederlands en dat had ik dus al snel onder de knie. Geweldig vonden ze dat, iemand van zo ver weg die hun taal kon spreken. Daarna gingen we bidden en las ik uit de Bijbel voor. De liedjes die we daarna zongen hadden ook allemaal met het geloof te maken. Ik had hier totaal geen probleem mee en vond het juist leuk om mee te maken. ’s Middags werd er gedanst en weer gezongen, nu waren de modernere liedjes aan de beurt. Ook knippen, plakken en kleuren deden we dagelijks. Drie keer op een dag kregen de kinderen te eten en zelf namen zij drinken en een tussendoortje mee. Sommige kinderen kregen wat van huis mee, andere hadden nooit iets mee. Zo leerde de kinderen delen, niemand werd overgeslagen.

Aan het einde van de drie maanden heb ik afscheid genomen, dit viel mij erg zwaar. Ik was zo gehecht geraakt aan de kinderen en de juffen van de crèche. Zo snel als dat is gegaan, in het begin dacht ik nog: “niet te veel aan ze gehecht raken”. Dat is echt heel lastig, binnen een week heb je al het gevoel dat je nooit meer weg wilt. Toch moest ik weer verder, ik wilde nog een maand gaan reizen door het land, van Kaapstad naar Durban en weer terug. Bijna heb ik overwogen om het niet te doen en nog één maand in de crèche te blijven. Gelukkig ben ik gegaan, ook dit was een onvergetelijke ervaring, die ik voor geen goud had willen missen.

Een jaar naar dato denk ik nog veel aan mijn reis. Ik heb nog contact met veel mensen die ik daar heb ontmoet. Ik heb zoveel mooie dingen gezien en meegemaakt maar ook een andere kant gezien van het leven. Ik heb veel geleerd van mijn reis en wil zeker nog een keer terug!

Groetjes, Jolanda

Jolanda Vroling

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲