You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Togo door Jon Lambrecht

22 februari was het dan zover. Na een geweldige laatste nacht hier in België te hebben beleefd, vertrok ik samen met mijn zus en grootmoeder richting Brussels Airport. Eenmaal ingecheckt, kon het wachten op mijn vlucht richting Casablanca beginnen. Vanuit Casablanca zou ik dan uiteindelijk doorvliegen naar Lomé waar ik de komende drie maanden mijn intrek zou nemen in een gastgezin. Dit was hét moment waar ik de afgelopen maand naartoe had geleefd.

Bij het uitstappen van het vliegtuig in Lomé werd ik meteen overvallen. Weliswaar niet door de eerste de beste zakkenroller, maar door de Afrikaanse hitte. Het was 3 uur ’s nachts, maar toch 23° warm. Lomé-heat in combinatie met het aanzicht van de ietwat ‘primitieve’ luchthaven deden mij beseffen dat ik (eindelijk!) in Togo was. Nog een laatste administratieve controle en ik kon op zoek gaan naar mijn bagage, die ik vrij snel te pakken had.

Ik ging vrijwel meteen op zoek naar Sam van Projects Abroad die mij zou komen oppikken aan de luchthaven. Een golf van opluchting ging door me heen toen hij mij kwam bevrijden van de aanklampende taxi-chauffeurs, die buiten op de toeristen staan te wachten. Wij hadden onze eigen ‘taxi’ of toch iets wat ervoor moest doorgaan. Na een korte kennismaking in de auto, zette Sam mij af bij mijn gastgezin. Mijn kamer was voorzien van een eenpersoonsbed, kleerkast, nachtkastje, spiegel en zelfs een tv met dvd! Het sanitair, een beetje verderop, bestond uit een ‘bucketshower’ en een toilet waarbij je een emmer moest gebruiken om door te spoelen. Voorlopig kreeg eenpersoonsbed mijn grootste interesse, waardoor de rest van de rondleiding bewaard werd voor de volgende dag. Geen slechte keuze, want het zonlicht zou de pracht van mijn nieuwe omgeving beter tot zijn recht laten komen.

De dag erop kwam ik al snel tot inzicht dat ik me geen betere gastfamilie had kunnen inbeelden. Mijn ‘mammy’, ontzettend lieve vrouw, was meteen ook de bazin van het weeshuis waar ik zou gaan werken. Ik moest welgeteld één minuut wandelen om naar het werk te gaan, aangezien het weeshuis vlak naast ons lag. Ook het kantoor van Projects Abroad lag maar op een dikke vijf minuten van bij mij vandaan.

Diezelfde ochtend werd ik nog opgehaald door Sam om mij een rondleiding in het centrum van Lomé te geven. Met de taxi, altijd zwaar overbezet, deden we er een klein kwartier over om van Adidjogomé (zo heette mijn wijk) tot in het centrum te geraken. De straten van Lomé kan ik over het algemeen beschrijven als zeer hectisch en vervuild, geen pretje om er deel uit te maken van het verkeer. Dit werd er in het centrum uiteraard niet beter op, maar toch was het zo nu en dan zeker de moeite waard om af te zakken ‘en ville’. Je had er de ‘grand marché’, hotels (met zwembad en wifi), Cocobeach i ets buiten het centrum (toeristische plek met bewaakt stuk strand), discotheken (Privilège, La Villa(!), Montechristo, …). Mooi meegenomen allemaal, maar daar was ik uiteraard niet voor naar Togo gekomen. Later op de dag kreeg ik dan ook de 25 kinderen te zien, waarmee ik de volgende maanden aan de slag zou gaan. En ondanks de geweldige avonden die ik met de vrijwilligers beleefd heb, zijn de momenten die ik met mijn weeskinderen heb doorgebracht met voorsprong de waardevolste herinneringen.

Sociaal project in Togo – Jon Lambrecht

De volgende dagen stond ik op tegen 7 uur om de kinderen naar school te begeleiden. Daarna keerde ik terug naar het weeshuis om te zien of ik Victoria, de ‘huishoudster’ en enige medewerkster van het weeshuis, ergens bij kon helpen: kuisen, voorbereiden van het middageten voor de kinderen, wassen van de kleren of haar gewoon gezelschap houden. Tegen de middag hadden de kinderen gedaan met school en kon ik ze dus terug gaan oppikken. Thuiskomen, bidden, eten en hun in bed steken voor de verplichte siësta. Na de siësta stak ik vaak een activiteit in elkaar voor de kinderen (knutselen, kringspelen, gaan voetballen met de jongens/dansen met de meisjes, film, … )en eenmaal die afgelopen was, mochten ze de ‘douche’ in en was het tijd voor hun huiswerk. Hierbij trachtte ik steeds te helpen totdat ze allemaal klaar waren, waarna ik mijn dag afsloot. Aangezien ik naast het weeshuis woonde, kon ik het meestal niet laten om de kinderen nog even slaapwel te gaan zeggen voor ze in bed kropen. Het was een gouden periode...

Het einde van mijn drie maanden met mijn nieuwe broertjes en zusjes viel mij heel zwaar. In de eerste plaats omwille van het emotionele aspect, maar ik besefte ook dat de structuur die ik met hen doorheen de maanden had opgebouwd, langzaamaan zou afbrokkelen tot hun gewoonlijk chaotisch leventje. Kleine troost was dat ik twee andere vrijwilligers had weten te overtuigen om in mijn weeshuis te komen werken. Eentje was na mij in Togo aangekomen en de andere ongeveer op hetzelfde moment, maar zij bleef drie maand langer. Hierdoor wist ik dat zij nog even het werk konden verder zetten, waar ik drie maand geleden mee was begonnen. Als je dus op zoek bent naar een reden om de stap richting vrijwilligerswerk te zetten, dan heb je er hier meteen één. Hoe meer vrijwilligers, hoe meer continuïteit er voor de weeskinderen kan gecreëerd worden. Ieder kind heeft structuur en een gezonde dosis aandacht nodig. Kost je niks, integendeel, de warmte die je er van de kinderen dagelijks voor terugkrijgt, is zeker evenveel waard als een loonbriefje op het einde van de maand. Helaas kan je er niet van leven, anders was ik nooit teruggekeerd J.

Sociaal project in Togo – Jon Lambrecht

Het is waar dat vrijwilligerswerk over het algemeen een dure aangelegenheid is, daar is Projects Abroad geen uitzondering op. Maar als je een avontuur als het deze wil ondernemen, mag je niet besparen op kwaliteit. Een deftige accommodatie, broodnodige verzekering, lokaal bureau met vaste medewerkers (24/24), bekende en populaire organisatie waardoor je altijd collega vrijwilligers om je heen hebt … Wat voor mij persoonlijk de doorslag heeft gegeven om voor Projects Abroad te kiezen, is het grote aanbod van landen (dus niet enkel de ‘populaire’ bestemmingen), waardoor ik in Togo aan de slag kon.

P.s.: mocht je nog specifieke vragen hebben, mag je mij altijd mailen op:

jon.lambrecht@hotmail.com Ook kan je mijn blog nalezen op

http://www.mytripblog.org/pg/blog/jlambrecht

Jon Lambrecht

Jon Lambrecht

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲