You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Josefien de Ridder - Sociale zorg, Sociaal project, Ghana

Josefien De Ridder over haar ervaring op het sociaal project in Ghana

Josefien de Ridder

Josefien de Ridder

Josefien de Ridder

Josefien de Ridder

Zondagochtend 27 juli vertrok ik eindelijk. Een maand in een vreemd land als 17jarige zonder ouders. De 2 vluchten verliepen over het algemeen goed maar toen ik in Ghana aankwam had ik erg veel stress. Na een uur wachten op mijn visum kwam ik in de aankomsthal waar ik hartelijk werd ontvangen door de staf. Augustine was erg vriendelijk en bood me meteen water aan omdat het daar zelfs om 23u ’ s avonds nog altijd snikheet is. Met een bus van 10 vrijwilligers vertrokken we naar een hostel om daar te overnachten. Ondanks dat we pas om 1u in ons bed lagen werd er om 6u30 alweer op de deur geklopt. We moesten allemaal meteen opstaan en kregen slechts een sandwich als ontbijt. Daarna werden we de ‘taxi’ in geduwd en begon ons avontuur.

Aangekomen op mijn bestemming, werd ik hartelijk ontvangen door een medewerker van Projects Abroad die mij een rondleiding gaf in het dorp me de winkeltjes liet zien. Toen ik bij het gastgezin aankwam, waren ze erg vriendelijk. Het was een groot huis en Mr. Bonney (de 60jarige eigenaar en vader) zorgde ervoor dat ik mij al meteen thuis voelde.

De eerste dagen gingen wat moeilijker omdat ik heimwee had en in het eerste weekend in Cape Coast ziek was geworden. Na de eerste week was ik eindelijk aan alles gewend. Elke ochtend werd ik om 6u30 wakker omdat Silas, de broer op dat moment besloot om kerkliederen te zingen (Ghanezen zijn echte ochtendmensen). Daarna ging ik naar het weeshuis waar ook een school aan was verbonden. Om 8u werd ik daar verwacht. Op mijn wandeling naar het weeshuis kwam ik elke ochtend dezelfde mensen tegen die me dan altijd een fijne dag wenste. ‘Hello, how are you?’ was de standaard zin die ik elke dag wel 50 keer te horen kreeg.

Aangekomen in het weeshuis kwamen de kinderen naar me toe gerend al roepend “Oburoni, oburoni snap me, snap me!”. In de crèche waar ik 2 weken werkte hingen de kinderen aan mijn been als ik de kamer binnenkwam. Mijn werk bestond uit eten geven, aankleden, aandacht en liefde geven. Zo bezig zijn met kinderen van 0-4 jaar kostte me enorm veel energie. Ik had zo te doen met die kleintjes, zo klein en onschuldig, totaal afhankelijk... Ze hebben zoveel liefde nodig, maar je kan gewoon merken dat ze dat niet gewend zijn. Daarom was het afscheid ook erg zwaar.

De laatste 2 weken moest ik les geven in de zomerschool. Dit was moeilijker dan ik dacht. De leerlingen waren heel gemotiveerd om nieuwe dingen te leren en zelfs wanneer ik zei dat ze 5 minuten pauze mochten nemen zeiden ze dat ze dat niet wilde en meteen wilde verdergaan met de les. Dit is niets vergeleken met België, waar je zaagt om naar huis te mogen in plaats van naar school.

Bij het gastgezin werd er ook elke dag over God gepraat. Naar de kerk gaan op zondagochtend was dan ook een hele belevenis, roepen, wenen, dansen, elkaar omhelzen, liedjes zingen,… Ik wist dat de Ghanezen gelovig waren maar dat ze op de grond gingen liggen huilen tijdens het bidden had ik nooit verwacht. Het was heel leuk om te zien maar 1 keer was dan ook genoeg omdat het gewoon veel te lang duurde.

En dan na 4 weken eindigde mijn avontuur. Ik vond in het weeshuis werken erg vermoeiend maar toch heb ik van elke dag genoten. De staf van het weeshuis heeft me ook elke dag bedankt voor mijn werk en heeft me bij het afscheid zelfs een cadeautje gegeven. Natuurlijk heb ik geweend, afscheid moeten nemen van kinderen waar je 4 weken dag in dag uit mee bezig bent geweest is heel moeilijk.

Je leert ontzettend veel als je verblijft in een ontwikkelingsland. Een maand in Ghana is een onvergetelijke ervaring. Van aankomst tot vertrek stond Projects Abroad tot je beschikking. Het is niet alleen een veilig land maar ook een liefdevol en warm land. Vooral de altijd lachende Ghanees zal ik nooit vergeten. Tijd voor jezelf heb je niet want er is altijd wel iemand die wil weten hoe het met je gaat. In Ghana wonen voelde als een nieuw leven, een nieuwe thuis. De kinderen waren altijd gelukkig, ookal hadden ze geen plek om te slapen of zelfs geen ouders. Het is fijn om een lach op hun gezicht te zien zonder iets te doen en er gewoon te zijn. De mensen zijn ongelooflijk vriendelijk en behulpzaam, of ze nu op straat leven of in een groot huis. De Afrikaanse zorgeloosheid tegenover de stress in België? Ik weet waar mijn voorkeur naar uit gaat. Dankzij Projects Abroad is mijn eerste grote reis een geweldig succes geworden. Ik ben een hele ervaring rijker en had het voor geen goud willen missen!

Groetjes,

Josefien

Klik hier als je meer informatie wilt over het vrijwilligersproject in dit verhaal.

Josefien de Ridder

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲