You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeefproject in Marokko en Geneeskundeproject in Mongolië door Josephine Mulder-Brussen

Op 1 april was het zo ver: na lang wikken en wegen over welke bestemming het zou worden vertrok ik naar Marokko om daar een lesgeefproject te doen gecombineerd met Franse les. Later, in juni, zou ik nog een project in Mongolië doen.

Marokko

Marokko: het is maar 4 uur vliegen, en toch een totaal andere wereld. Na een week vakantie gevierd te hebben met mijn ouders verbleef ik vanaf de tweede week bij mijn gastgezin waar ik uitbundig werd verwelkomd door de hele familie. De gastvrijheid en openheid van het gastgezin was erg fijn en zorgde ervoor dat ik me gelijk thuis voelde. Na een week voel je je echt lid van het gezin; de zusjes praatten met me alsof ze me al jaren kenden en de moeder behandelde me werkelijk als haar eigen dochter. Couscous op vrijdagmiddag was een van de hoogtepunten van de week in Marokko; vrijdag is een religieuze dag en couscous is een speciale maaltijd die met de hele familie wordt genuttigd. De couscous wordt 's ochtends voorbereid door de moeder van het gezin, bereid met verse groente, kruiden en vlees. Alles wordt ongeveer vanaf de bodem gemaakt, zelfs het brood wordt 's ochtends gekneed en naar een gemeenschappelijke oven gebracht. Mijn gastgezin leerde me ook simpele Marokkaanse woorden zoals "muchi muchski' - geen probleem, 'la baisse' - alles goed en 'gobz' - brood, waardoor je na een tijdje sommige delen van hun gesprekken begint te begrijpen. Nadat ik 2 weken in Rabat was kreeg ik een Canadese kamergenote, wat erg gezellig was omdat je altijd iemand hebt waarmee je kunt praten en ervaringen uit kan wisselen na een lange maar enerverende dag.

Lesgeefproject in Marokko en Geneeskundeproject in Mongolië – Josephine Mulder-Brussen

Ik vond Rabat een hele leuke stad; er is een moderner gedeelte met alle winkels en faciliteiten die je maar kan bedenken maar ook een prachtige ouderwetse medina met alle kleine winkeltjes, fruit, groenteverkopers en bakkerijen. De stad is redelijk schoon, er zitten wel veel bedelaars en je moet goed op je spullen letten als je door de drukke medina loopt. In het begin is het erg wennen maar de Projects Abroad medewerkers geven je een korte rondleiding door de stad en zijn altijd bereikbaar als je ze nodig hebt; voor een goed gesprek of ook als je verdwaald bent. Het prettige aan de stad was dat alle vrijwilligers in de medina wonen, daardoor zit iedereen op ongeveer 10 minuten loopafstand van een centraal punt. ‘s Avonds gingen we dan ook vaak naar onze favoriete fruit/milkshake tent die ongeveer 2 minuten lopen was van de ontmoetingsplaats.

Lesgeefproject in Marokko en Geneeskundeproject in Mongolië – Josephine Mulder-Brussen

De eerste dag op mijn project heb ik me voorgesteld aan de klas en aan de andere Australische vrijwilliger die op dat moment ook aan een lesgeefproject bezig was. Wij gaven Engelse les aan jong- volwassenen in een jeugdcentrum in de nabijgelegen stad Sale. De leerlingen waren 17-40 jaar oud maar allen even geïnteresseerd om de taal te leren. Na een tijdje zagen ze je ook echt als een vriend en werden we na elke les wel uitgenodigd om met hun familie te gaan lunchen. Meestal gaf ik 4 uur les; 's ochtends van 10-12 en dan weer 's middags van 4-6. Doordat het geen echte school is maar het extra lessen zijn voor leerlingen die op school zitten of die het naast het gewone werk hun Engels bij willen spijkeren, wisselen de studenten wel vaak en wist ik nooit of ik beginners of 'intermediates' kon verwachten. Maar met een beetje flexibiliteit kwam iedereen altijd aan zijn niveau. Vaak vroegen we de leerlingen zelf wat ze graag wilden oefenen zodat wij het voor de volgende les konden voorbereiden.

De weekendreisjes waren een ervaring op zich. Meestal gebruikten we de Lonely Planet om een bestemming en hotel te zoeken. We namen de trein of de plaatselijke bussen naar verschillende steden. De treinen waren erg goed en modern, ze hadden ook een gloednieuwe tramlijn aangelegd in de stad waar de inwoners zelf nog niet helemaal gewend aan waren, wat vaak resulteerde in toeterende trams en mensen die snel opzij sprongen. Eenmaal aangekomen lieten we het grootste gedeelte van onze spullen achter in het hotel en begonnen we onze escapade rond de stad. De meest memorabele weekendtripjes waren toch wel Tetouan, wildwater-kanoën in Tilouguite maar ook de souk in Rabat en surfen op het strand in Rabat.

Er werden ook wekelijkse 'meetings' of 'get togethers' georganiseerd door Projects Abroad waarbij we o.a. Marokkaans leerden koken, henna-avond hadden, uit eten gingen en bij gastgezinnen op bezoek kwamen. Meestal gebruikten we deze meetings ook om weekendreisjes te plannen en natuurlijk ervaringen uit te wisselen met andere vrijwilligers.

Ik had ongeveer 4 uur Franse les per week en dat waren zeker uren waar ik naar uit keek. Mijn Franse lerares studeerde economie aan de universiteit van Rabat, wat natuurlijk voor wat gespreksonderwerpen zorgde omdat ik zelf ook het aankomende jaar op universitair niveau van plan was te studeren. Je kon zelf aangeven waar je aan wilde werken en omdat ik vooral mijn mondelinge vaardigheden wilde bijspijkeren hadden we vaak lange discussies over cultuurverschillen, de machtsverdeling en het koninklijk huis, hoe het onderwijs in elkaar zit maar ook over typische meiden onderwerpen zoals welke cafés en restaurants aan te raden zijn, en waar je het beste kan winkelen in Rabat, welke steden en monumenten aan te raden waren voor weekendreisjes, enzovoort.

Mongolië

Mongolië was totaal anders maar weer een prachtige ervaring. Eenmaal geland zie je gelijk het wilde, uitgestrekte Mongoolse landschap waar nooit een einde aan lijkt te komen. Op het vliegveld werd ik opgehaald door een Projects Abroad medewerker en gelijk naar mijn gastgezin gebracht en voorgesteld. Een paar uur later, nadat ik gedoucht en even geslapen had, kreeg ik mijn eerste maaltijd die bestond uit gebraden kip en rijst. Dit gastgezin bestond uit een moeder, vader en een 15-jarige dochter; ze woonden zoals vele Mongolen in een appartement in het midden van de stad. Het was een heel contrast met de drukke medina in Marokko en het grote gezin en huis waarin ik daar verbleef.

Lesgeefproject in Marokko en Geneeskundeproject in Mongolië – Josephine Mulder-Brussen

In Mongolië deed ik een medisch project. Ik werd geplaatst in een lokaal ziekenhuis, ongeveer 15 min lopen van mijn gastgezin. Nadat ik was voorgesteld, mijn operatiekleding had ontvangen en rondgeleid was ging ik weer naar huis om de volgende dag echt te beginnen. De dokters waren extreem aardig, erg geïnteresseerd in onze cultuur en om hun Engelse taal te verbeteren. Vaak gaven ze ook wat uitleg omtrent de operatie en na de operatie kon je al je vragen bij hun kwijt. Wat wel interessant was, was een voor hun nieuwe techniek waarbij ze een camera gebruikten om bijvoorbeeld galstenen weg te halen. Toen ik er was, was het een van de eerste keren dat mijn dokter het uitvoerde. De 'chief' dokter (het hoofd van de afdeling stond toen wel toe te kijken voor het geval dat er geholpen moest worden. Er waren altijd veel verpleegkundigen en vaak hadden ze niet veel te doen; ook is het voor hen de normaalste zaak van de wereld om tijdens een operatie hun mobiele telefoon op te nemen wat in Nederland natuurlijk 'not done' is. De dokters zorgden er meestal voor dat je 'met je neus bovenop de operatie' zat, vaak kreeg ik ook een krukje om het wat beter te zien. Je kunt zelf aangeven wat je graag zou willen doen, of je mee zou willen lopen met een verpleegkundige voor een dag of als je een specifieke operatie wil zien. Na een drukke dag in het ziekenhuis spraken we vaak af met vrienden om wat te gaan drinken of om ergens te gaan eten.

Lesgeefproject in Marokko en Geneeskundeproject in Mongolië – Josephine Mulder-Brussen

Later ben ik ook nog in een ander ziekenhuis geplaatst om nog een ander aspect van het medische vak te zien en om te zien hoe de verloskunde eraan toe gaat in Mongolië. Elke dag waren er tientallen bevallingen; vergeleken met Nederland leden de vrouwen veel pijn en werden er minimale pijnstillers gegeven maar voor hen was het een normale zaak om zonder pijnstilling een bevalling te hebben. De vrouwen bleven altijd vriendelijk en respectvol tegenover het ziekenhuispersoneel en wachtten rustig hun beurt af. Het doorzettingsvermogen en de kracht van het oeroude Mongoolse volk kwam hierbij vaak aan het licht.

Lesgeefproject in Marokko en Geneeskundeproject in Mongolië – Josephine Mulder-Brussen

De stad heeft duidelijk 2 verschillende invloeden, er is een gedeelte met witte, kille, koloniale Russische gebouwen maar er zijn ook traditionele, kleurrijke Chinese tempels en versieringen. In het platteland kwamen we vaak hopen met stenen met een soort stok en een kleurrijke doek tegen. Mongolen geloven dat het je geluk brengt als je daar 3 keer met de klok mee rond loopt en een steen erop gooit. Veel Mongolen zijn bijgelovig; er werden bijvoorbeeld geen operaties gedaan op dinsdag omdat dat zogenaamd een ongeluksdag was. Omdat er in Mongolië een enorm verschil tussen rijk en arm is – de nomaden wonen in tenten en hebben niet eens basisvoorzieningen zoals stromend water en elektriciteit terwijl de rijken in de stad wonen en rondrijden in hun dure auto's – is het zicht van straatkinderen, bedelaars en alcoholisten geen ongewone zaak. De stad is erg vervuild, vies en kan erg somber overkomen; het is niet voor niets een van de meeste vervuilde steden van de wereld. Het was erg fijn om soms als het ware te ontsnappen uit de vuile en stoffige stad door tripjes in het platteland te maken. De 4-daagse reis die ik met een groepje vrijwilligers maakte was zeker een van de hoogtepunten van mijn verblijf. Kamelen berijden, paardrijden naar een waterval, zwemmen en half nat weer terug naar het kamp, in een Mongoolse ger slapen, traditionele Mongoolse families ontmoeten, zonsop- en ondergang in het platteland en het Hustai Nationaal Park met de inheemse Prezwalski paarden waren ervaringen die mij het meest bijgebleven zijn.

Lesgeefproject in Marokko en Geneeskundeproject in Mongolië – Josephine Mulder-Brussen

Qua eten was Mongolië wel erg wennen maar zeker weer een ervaring. De Mongolen houden van vlees, vooral schapen- en koeienvlees, wat erg taai kan zijn. Groente en fruit worden niet veel gegeten, de overheid probeert zelfs d.m.v. reclame de bevolking aan te sporen om gezonder te eten. Als je goed met je gastgezin afspreekt wat je wel en niet zo lekker vindt, passen ze het eten zonder problemen aan. Een van de Mongoolse delicatessen die mij het meest bij is gebleven is 'khoshor', uitgesproken als ‘goshor’: het is een lap rundvlees met een krokante korst (het wordt gefrituurd). Dit zou ik zeker aanraden om te proberen! Zoute melkthee, merriemelk en snoepjes gemaakt van die melk zijn ook erg populair, al is het wel even wennen de eerste keer dat je ze probeert.

In beide ziekenhuizen verbaasde het me hoe kundig de dokters en chirurgen omgingen met het ondermaatse materiaal. Geldgebrek is een groot probleem in de ziekenhuizen, wat resulteert in gebrekkige faciliteiten, ondermaatse materialen in operatiekamers, slechte bedden en familieleden die op de grond slapen. Desondanks waren de chirurgen erg betrokken bij de patiënten, deden vaak rondes en spraken met familieleden. De vriendelijkheid en glimlach van de mensen zal ik niet snel vergeten.

Ik had nooit kunnen dromen dat ik zo’n bijzonder leuke tijd zou hebben in zowel Marokko als Mongolië. Het vertrek is altijd lastig maar de herinnering aan de gastgezinnen, andere vrijwilligers en het land zelf maken het tot een zeer waardevolle en leerzame ervaring. Ik zal zeker nog eens teruggaan om het magische landschap van Mongolië, de bruisende medina in Marokko en het vriendelijke volk weer te herzien.

Groetjes,
Josephine

Josephine Mulder-Brussen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲