You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

2 Week Special Care & Conservation in Costa Rica door Karolien Coolen

Op 7 juli vertrok ik naar Costa Rica, een land dat al zeer lang op mijn wish-list stond. Mijn reis verliep niet van een leien dakje: even zag het er naar uit dat ik niet in Costa Rica zou geraken wegens een overboeking op de vlucht van Panama City naar San José. Na lang onderhandelen ben ik dan toch op de vlucht geraakt en was ik eindelijk aangekomen. Ik wou zo snel mogelijk weg uit de luchthaven om de gastfamilie te ontmoeten, maar ook daar kwam iets tussen. Mijn bagage was verloren gegaan… Een paar uur en veel papierwerk later kon ik dan toch de laatste kilometers van mijn tocht afleggen.

Na nog geen 10 minuten kwam ik aan bij mijn gastgezin. Buiten het gebruikelijke “hola” sprak ik geen Spaans, wat in het begin wel een probleem gaf om te communiceren met mijn gastmama, aangezien zij geen Engels sprak. De ontvangst was desondanks super! Ze toonde me direct alles wat ik nodig had en liet me verstaan dat ik het maar moest laten weten wanneer ik hulp nodig had.

Karolien Coolen - Costa Rica

De volgende dag begonnen we aan onze eerste week: werken op een sociaal project. Samen met mijn twee kamergenotes werd ik opgehaald met een minibusje, waar de andere vrijwilligers al inzaten. Na een korte rit kwamen we aan bij de kinderopvang waar we aan de slag zouden gaan. Ieder van ons werd na een rondleiding bij een groepje kinderen geplaatst. Ik had een groepje kinderen van 2-3 jaar, best kleine sloebers dus! Ik wist wel dat voor kinderen zorgen niet eenvoudig was, maar zo zwaar had ik het toch niet verwacht: ze trekken één voor één aan je arm om te spelen, dan klautert er eentje op tafel, dan steekt de ander iets in zijn mond, … Je hebt duizend ogen nodig en dan nog kom je er tekort. Niet tegenstaande krijg je tonnen liefde terug van de kinderen.

Zo was er een jongetje, Santiago, die me overal volgde en die me met onweerstaanbare pretoogjes aankijk wanneer hij iets fout had gedaan. Hij was echt om op te eten! Iedere groep kindjes werd ook begeleid door één of twee opvoeders, waar je ook echt een band mee krijgt. Op m’n laatste dag gaf een van hen, Vanessa, me een tasje en een armbandje als bedankje. Ik heb nu nog steeds contact met haar. Na onze werkuren gingen we ook iedere avond iets doen met de hele groep. Zo gingen we twee keer salsa dansen en een keer naar de bioscoop.

Toen onze eerste week erop zat, zetten we koers naar het Barra Honda National Park. Na een rit van bijna 5 uur bereikten we onze bestemming. Voor mij was het als thuiskomen: ik heb me op nog geen enkele andere plaats ter wereld zo hard thuis gevoeld als daar tussen de apen en de leguanen! We werden opgewacht door het plaatselijke personeel en zij legden ons het verdere verloop van de dag uit. Maar tijdens het ophangen van mijn muskietennet werd ik geraakt door de ventilator (die later “the deadly fan” zou gaan heten), en moest ik in het ziekenhuis drie hechtingen laten zetten. Gelukkig werd ik supergoed geholpen door de lokale staff!

Karolien Coolen - Costa Rica

Onze eerste dagen bestonden uit een touwenparcours en tuben, vergelijkbaar met raften op een grote rubberband. En daarna begon onze werkweek. Meteen kregen we onze vuurdoop: een beklimming van 2,5 kilometer waar we meer dood dan levend weer van afdaalden. Verder mochten we proeven van alle projecten waar de reguliere vrijwilligers aan deelnamen, maar wat mij het meest is bijgebleven was een afdaling in één van de beroemde Costa Ricaanse grotten. Ik heb namelijk hoogtevrees en claustrofobie, dus een grot is niet echt de ideale plaats om dan in te vertoeven. Het was een lange en zware tocht, maar gelukkig was er beneden een klein poeltje waar we meteen konden induiken.

Op onze laatste avond gingen we op nachtwandeling door de jungle. Dit was voor mij het hoogtepunt! Daar loop je dan door het oerwoud, speurend met een zaklamp, op zoek naar dieren. Het gaf een onbeschrijflijk gevoel. Je voelt dat het woud rond jou in beweging is, terwijl je zelf nog zo groot als een mier bent. Als het van mij afhing had ik dit iedere avond/nacht willen doen; het was adembenemend.

Helaas zaten hierna mijn twee weken erop. Ik ben daar vertrokken met een rugzak vol nieuwe vrienden, nieuwe verhalen, en een nog ruimere blik op de wereld. Het was een ongelooflijke en leerrijke ervaring die ik voor geen geld van de wereld zou willen gemist hebben. De waarheid moet gezegd worden: Costa Rica heeft mijn hart gestolen!

Groetjes,
Karolien

Karolien Coolen - Costa Rica

Karolien Coolen - Costa Rica

Karolien Coolen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲