You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Muziek & Cultuurproject in Senegal door Kirsten Blansert

Senegal! Wauw, wat een heerlijk, vriendelijk en spannend land! Het is een heel avontuur om de cultuur, alle lokale gewoontes, tradities en ceremonies mee te maken.

Mijn muziek & cultuurproject

Op mijn project stond muziek centraal en we konden verschillende Senegalese muziekinstrumenten leren bespelen, zoals de balafoon of de djembé. Als je zelf ook een instrument hebt, zoals je gitaar bijvoorbeeld, dan is er alle ruimte voor om met de Company mee te spelen. Ook kan je dans- en zanglessen volgen, waarmee je ook optredens gaat doen omdat het natuurlijk de bedoeling is dat je ook toont wat je hebt geleerd!

Zelf heb ik djembélessen, dans en zanglessen genomen. Het heerlijke aan de Senegalese cultuur is dat iedereen al blij is als je gewoon mee doet, want het maakt niet uit of je nou wel of niet hun ritme kan volgen en of je nou wel of niet goed bent. Het samen muziek maken en er vooral van genieten is het belangrijkste. Ik was bijvoorbeeld heel erg verlegen om voor een groot publiek te zingen, maar dat heeft de Company er heel snel uit gekregen. Ze vonden het prachtig als ik liedjes in hun taal (Wolof) zong of als ik een eigen idee had om bijvoorbeeld een Engelstalig liedje te zingen onder begeleiding van de Senegalese instrumenten. Alles kon en niets was te gek, zolang we er maar plezier in hadden en ervan genoten!

Hiernaast heb ik ook taallessen gevolgd om de lokale taal, Wolof, onder de knie te krijgen. Het is de taal die elke Senegalees spreekt en die ook onderling het meest gesproken wordt. Over het algemeen wordt er ook veel Frans gepraat maar bijna altijd gemixt met het Wolof. Zelfs de Franstalige vrijwilligers hadden soms moeite met het verstaan ervan, omdat het zo vervormd werd. Ik vond het dan ook heel erg fijn dat ik les kon nemen in de lokale taal. Het is niet al te moeilijk en als je de basis kent kom je al een heel eind en red je jezelf prima in de winkeltjes enzo.

Toch nam ik ook nog wat Franse les erbij, omdat ik er graag een beetje basiskennis van wilde hebben. Dat was eigenlijk moeilijker, omdat ik les kreeg van iemand die niet heel erg goed Engels kon, waardoor vooral grammatica een lastig punt was. Voor de rest zijn er een hoop mensen die ook Engels praten, maar dat zijn vooral jongeren die naar de universiteit zijn geweest. De oudere generatie, zoals mijn ouders in mijn gastgezin, praten meestal Wolof en een beetje Frans.

Kirsten Blansert

Verder koos ik er ook voor om geschiedenis/cultuurlessen te volgen. Deze lessen werden door iemand uit de muziekband gegeven en gingen vooral over de gewoontes, geloofsovertuigingen, geschiedenis en ceremonies in Senegal. Heerlijke lessen vond ik dit! Niet dat ik zo’n cultuursnuiver ben, en vroeger op school viel ik tijdens de geschiedenislessen bijna in slaap, maar deze lessen waren toch anders; veel relaxter en in een makkelijker sfeertje. We gingen er vaak op uit om naar de vissersplaats te gaan bijvoorbeeld, om daar met de vrouwen te praten die al vroeg in de ochtend op hun mannen aan het wachten waren. Heel erg leuk en interessant om met deze mensen converseren; ze hebben een heleboel te dingen te vertellen en een hoop meegemaakt.

Ook zijn we naar een museum geweest waar de geschiedenis van Saint-Louis (mijn verblijfplaats) in een chronologische volgorde wordt verteld en getoond. Op de bovenste verdieping van dit museum had de manager van het museum, die ook kunstenaar is, al zijn schilderijen tentoongesteld en daar heb ik zelfs een schilderij gekocht!

Op mijn Franse les na werden alle lessen gegeven door leden van de Company, wat ik echt heel fijn vond omdat je de band op die manier goed leert kennen en vice versa. Het verbazingwekkende en mooie aan de bandleden - en eigenlijk aan iedereen die mijn pad daar heeft gekruist - is dat ze heel erg graag willen weten wie je bent en heel erg gastvrij zijn. Ik werd al in mijn tweede week uitgenodigd om bij verschillende mensen te komen eten en hun huis en gezin te ontmoeten. Heel erg leuk werd ik daar ontvangen en het werd altijd een dolle boel! Toen ze eenmaal mijn Senegalese naam wisten, werd ik van alle kanten geroepen en geknuffeld omdat ze het zo leuk vonden dat ik bij hen op bezoek was. Echt een heel erg warm gevoel.

De Senegalese cultuur

Wat mij heel erg opgevallen is, is dat de cultuur heel erg open en warm is. De mensen willen wel eerst even de kat uit de boom kijken maar als ze eenmaal weten wie je bent, ben je meer dan welkom. De Senegalese cultuur werkt ook wat benadering betreft andersom in vergelijking met Nederland. In Nederland is het al heel snel zo dat als mensen je niet kennen, ze je bij voorbaat ook niet vertrouwen. Pas als je dan wat goeds hebt gedaan of als er genoeg tijd overheen is gegaan, beginnen ze je te vertrouwen en verdien je hun respect. In Senegal werkt dat compleet anders: mensen willen onbekenden juist heel erg graag helpen en leren kennen en hebben bij voorbaat respect voor jou als persoon. Ze willen er alles voor doen om het jou naar je zin te maken en pas als je iets doet wat niet door de beugel kan, verdwijnt het vertrouwen en respect. Dit zorgt voor een hele fijne en open benadering waardoor je je al heel snel welkom en één van hen voelt. Dit heb ik als erg fijn ervaren en ik mis het dan ook erg hard.

Mijn gastgezin

Mijn gastgezin bestond uit vier mensen: de vader, moeder en twee zoons. De oudste zoon, Babacar, was van mijn leeftijd (22) en de jongste zoon, Abdullay, was 18 jaar oud. De vader was hotelmanager en bijgevolg altijd aan het werk, en de moeder was meestal samen met de hulp bezig het eten voor te bereiden. Ze waren altijd superlang bezig met de lunch, omdat die daar net zo belangrijk is als het avondeten bij ons: er wordt uren van tevoren begonnen met koken!

Kirsten Blansert

Wat er het meest gegeten wordt is rijst met vis, maar wie denkt dat dit gaat vervelen heeft het mis! Mijn gastmoeder zette altijd heel uiteenlopende variaties op tafel. Heerlijk gestoofde groente, vis en rijst elke keer weer anders klaargemaakt. Oh, wat mis ik dat heerlijke eten! Kleine hapjes heb je in Senegal ook veel, zoals Fattaya, Beignet en Akra, die veel op straat worden verkocht en stuk voor stuk anders maar zo heerlijk zijn. Dus toen ik die op straat had ontdekt en er mijn gastmoeder naar vroeg, zaten we voor ik het wist samen kleine bolletjes te draaien en vulling erin te smeren. Zo kon ik die na mijn terugkomst ook voor mijn eigen familie maken.

Tot slot wil ik nog vertellen dat Senegal en het muziek & cultuurproject echt heerlijk zijn geweest. Ik heb mijn project als een van de meest toegankelijke en sociale projecten ervaren, omdat je erg snel in de samenleving geaccepteerd en opgenomen wordt. Omdat je met een muziekband te maken hebt, regelmatig optreedt en op die manier heel snel nieuwe mensen leert kennen, wordt je regelmatig herkend en dat geeft een onbeschrijflijk fijn gevoel.

Twijfels? Niet doen en gewoon gaan, want je gaat spijt krijgen als je het niet doet!

Legie legie
(tot snel),
Kirsten

Kirsten Blansert

Kirsten Blansert

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲