You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

2 Week Special Care & Community in Ghana door Madeleine van Oostveen

Het idee
Ongeveer een jaar geleden begon mijn idee om vrijwilligerswerk te gaan doen echt vorm te krijgen. Ik zat destijds in mijn examenjaar en ik speelde met de gedachte om na mijn diploma een jaar te gaan reizen. Mijn decaan heeft mij toen verteld over Projects Abroad en na de website uitvoerig te hebben bekeken, wist ik dat ik was verkocht. Ik wilde al mijn hele leven een keer vrijwilligerswerk gaan doen en besefte mij dat een tussenjaar daarvoor een uitgewezen kans zou zijn. Echter, ik had ook erg veel zin om te gaan studeren en ik had niet het gevoel dat ik echt toe was aan een jaar er tussenuit, nu er juist sowieso al een hele leuke tijd aan zou gaan breken. Uiteindelijk ben ik op de site van Projects Abroad de ideale compromis tegengekomen: de 2 Week Special!

Madeleine van Oostveen

De voorbereidingen
Toen ik mijn plannen thuis bekend maakte, was twee jaar oudere zus zo enthousiast, dat we meteen besloten dit avontuur samen aan te gaan, en zodoende zijn we samen gaan plannen. We wilden aanvankelijk liever de 4 Week Special doen, maar dit ging niet lukken in verband met mijn diploma-uitreiking. Dat we naar Ghana wilden, daar waren we vrij snel over uit. De ervaringen die we lazen van andere vrijwilligers uit Ghana waren zo enthousiast en de foto’s leken gewoon helemaal te kloppen met wat wij voor ogen hadden.

Ter voorbereiding hebben mijn zus en ik een voorlichtingsmiddag van Projects Abroad bijgewoond. Dit heb ik als zeer nuttig ervaren. Wij wisten destijds al precies wat we wilden, dus we hadden vooral veel aan de oud-vrijwilligers die aanwezig waren en ons tips gaven. Echter kan je ook erg goed op een dergelijke voorlichtingsmiddag terecht als je wilt kijken welk project en/of land bij jou past of gewoon om te kijken of een dergelijk avontuur iets voor je is, want overal zijn folders en voorlichtingen van.

Na de voorlichting wisten mijn zus en ik het zeker en we hebben ons meteen ingeschreven. Dit was in februari en vanaf dat moment gaan de voorbereidingen meteen beginnen. Te denken valt aan je visum, je inentingen en je paklijst. Hoewel het nog best wat geregel is, begeleidt Projects Abroad je hier uitstekend in. Je hebt dagelijks contact via de mail met zowel Nederlandse medewerkers als locale medewerkers in Ghana en je krijgt meteen al zoveel zin in je reis!

De reis
Toen het eindelijk zover was, was het natuurlijk wel even spannend. De vliegreis verliep zonder problemen maar eenmaal op het vliegveld in Ghana had de bagage vertraging en moesten we erg lang wachten. Hoewel we ons toen even totaal verdwaald voelden (met zijn tweetjes aan de andere kant van de wereld waar niemand je taal spreekt en je niet goed weet wat je moet doen), werden we vanaf de seconde dat we met onze koffers uiteindelijk de aankomsthal uitliepen, meteen door een chauffeur van Projects Abroad opgewacht en vanaf dat moment zijn we de volle twee weken onder begeleiding geweest (omdat we deelnamen aan een 2 Week Special). Dit heb ik zelf als heel fijn ervaren, en ook mijn moeder sliep daar iets beter door ;).

Mijn twee weken in Ghana waren de twee meest bijzondere, uitdagende en inspirerende weken uit mijn leven. Ik woonde met bijna mijn gehele projectgroep in een gastgezin, wat super gezellig was. Ik mis mijn ‘gastmoeder’ en haar familie nog iedere dag, laat staan de andere vrijwilligers! Je bent continu met elkaar en bouwt een super hechte band met hen op. Wat ik vooral ook heel leuk vind is dat ik nu contacten heb van overal op de wereld, als ik ooit nog naar Amerika ga heb ik zo bijvoorbeeld al zes adresjes!

Door het internationale karakter van Projects Abroad leer je niet alleen veel over verschillende landen en culturen (iets wat zeer regelmatig ter sprake kwam), maar mijn Engels is er ook enorm door verbeterd. Binnen onze groep waren er vrijwilligers die vrijwel geen Engels spraken, dat vormde uiteindelijk geen enkel probleem want je vindt altijd wel manieren om met elkaar te communiceren en het resulteerde vaak in komische gebarentaal. Ook maakt de beheersing van de Engelse taal niet erg veel uit voor de interactie met de lokale bevolking, omdat je in de praktijk toch geen hele diepgaande gesprekken voert en omdat Ghanezen veel meer in gevoelens, emoties en gebaren lijken te communiceren, waardoor je elkaar heel makkelijk begrijpt. Over mijn beheersing van de Engelse taal hoefde ik mij al met al dus geen zorgen te maken, hoewel mijn Vwo-niveau natuurlijk wel een pré was.

Het project
Door de weeks stonden we doorgaans vroeg op om de ochtenden op een school door te brengen die we gingen schilderen. Hoewel ik moet bekennen dat het schilderen niet het leukste werk was, was alles eromheen zo leuk dat het absoluut geen straf was. De kinderen op die school leken haast continu pauze te hebben want er was altijd wel een groepje dat voor je kwam dansen, zingen, of je kwam vragen wat de naam van je president was.

Madeleine van Oostveen’s Middags gingen we naar een soort kleuterschool voor kinderen van 3 tot 7 jaar. Deze school was een stuk kleiner en hier stond de interactie met de kinderen centraal. We deden buiten spelletjes, zongen gekke liedjes met ze, lazen boekjes, knutselden.. Het afscheid na twee weken van deze kinderen was een van de moeilijkste dingen ooit! Het was zo inspirerend om te zien hoe vrolijk ze altijd waren en hoe blij ze ook zijn met je aanwezigheid.

Ik hoop echt dat ik daar nog een keer naar toe mag gaan, weliswaar met andere kinderen, want ik vond de school een prachtig initiatief en het bezoek vormde voor zowel de kinderen als de vrijwilligers het hoogtepunt van de dag.

’s Avonds gingen we meestal gezellig op een van de kamers zitten met alle vrijwilligers en kaartspellen spelen of ervaringen uitwisselen over gemeenschappelijke onderwerpen. Zo weet ik nu bijvoorbeeld precies hoe het schoolsysteem in respectievelijk Amerika, Engeland, Canada, Frankrijk, Italië, Denemarken en Ghana eruit ziet. Zo nu en dan werden er ’s avonds dingen georganiseerd als een quiz met andere groepen vrijwilligers en dansworkshops

In het weekend zijn we met de groep naar Capecoast geweest, wat echt super leuk was! Niet alleen sliepen we weer op normale matrassen, hadden we een douche en een wc die goed werkten en hadden we wifi, we gingen ook nog eens hele vette dingen doen zoals een bezoek aan een slavenfort en een avontuurlijke wandeling over touwbruggen door het regenwoud!

Mijn ervaring
Madeleine van OostveenAl met al raad ik een dergelijk avontuur in Ghana aan iedereen aan. Het klinkt zo cliché maar het is echt een ervaring die je voor de rest van je leven meeneemt. Ik ben zelf met mijn zus gegaan, maar je hoeft echt niet bang om alleen te gaan want je voelt je echt meteen thuis in de groep en bij het gastgezin en je bent nooit alleen! De Ghanese bevolking is zo warm en ze zullen je altijd welkom laten voelen. Ook het afzien was iets wat ik persoonlijk erg kon waarderen. Op het moment dat je een emmer ijskoud, vies regenwater over je hoofd giet zit je natuurlijk even te mopperen, maar ik kan nu wel voor de rest van mijn leven aan mensen vertellen over mijn tijd in Ghana waarbij ik ‘met emmers’ moest douchen. Bovendien stelt Projects Abroad allerlei criteria aan gastgezinnen, dus je hoeft niet bang te zijn dat je in erg zware omstandigheden moet leven. Het eten was altijd heel lekker en gewoon genoeg, hoewel ik toch altijd veel baat had bij de sultana’s die ik zelf had meegenomen voor tussendoor. Ook de pakken stroopwafels die ik had meegenomen als Nederlandse souvenir voor de andere vrijwilligers en mijn gastgezin bleken een daverend succes.

Als het lezen van dit verslag je hart iets sneller doet kloppen en je tijd en geld voor een dergelijke reis denkt te kunnen regelen, dan moet je het echt doen. Voor mij was dit een ervaring om nooit te vergeten en ik ga er alles aan doen om zo snel mogelijk weer terug te kunnen!

Heb je vragen? Neem gerust contact met me op! Je kunt mijn email adres navragen bij Projects Abroad.

Bekijk ook het filmpje dat we gemaakt hebben van onze reis: https://www.youtube.com/watch?v=KF6J0XhbdKo

Madeleine van Oostveen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲