You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Dichtbij en toch ver weg | Olwin Schrauwen

3 maanden Projects Abroad in Roemenië

Brasov

Het is dinsdagochtend. Februari, het is koud. Kleumend sta ik op de metro te wachten als mijn telefoon gaat. Het schermpje laat een nummer zien dat met +40 begint. Als ik opneem word ik overvallen door een hartverwarmend enthousiasme. Catalin Badea-Gheracostea, directeur van (Teaching &) Projects Abroad in Roemenië heet me alvast van harte welkom. Hij stelt zichzelf voor, legt kort uit wat de organisatie nou precies doet, en vraagt dan heel direct: Wat wil je gaan doen, hier in Brasov?

Nederland - Roemenië

Ja, wat wilde ik nou eigenlijk gaan doen in Roemenië? Voor Projects Abroad-begrippen ligt het relatief dichtbij, maar voor de meeste Nederlanders is het land aan de andere kant van Europa nog volslagen onbekend. Zelf was ik er al een aantal keren geweest – maar nooit langer dan twee weken. Ik studeer Oost-Europese studies aan de Universiteit van Amsterdam en was op zoek naar een manier om voor deze studie een periode in het buitenland door te brengen. Een half jaar aan een Roemeense universiteit? Had gekund, maar ik wilde toch iets anders. De zoektocht naar stagemogelijkheden leidde naar de website van Projects Abroad. De mogelijkheid om journalistiek werk voor een plaatselijk tijdschrift te combineren met onderzoek voor mijn afstudeerscriptie sprak mij direct aan. Een paar weken later miste ik dan ook zonder problemen mijn metro door dat ene telefoontje. Het aftellen kon beginnen.

Eind augustus nam ik de bus naar Brasov. Een reis van 36 uur klinkt vermoeiend, is het ook, maar ik had me eigenlijk geen betere inleiding tot mijn avontuur kunnen verzinnen. Dankzij de basiskennis Roemeens die ik al in Amsterdam op had gedaan kon ik flarden van gesprekken opvangen; en de gastvrije behandeling die mij als enige Nederlander in de bus ten deel viel na het overschrijden van de Hongaars-Roemeense grens was de perfecte inspiratie voor een eerste artikel. (Romania Revisited – na te lezen op www.brasov-visitor.ro).

Brand in Brasov

Brasov is een relatief kleine stad (300.000 inwoners), centraal gelegen in Roemenië, aan de voet van de Karpaten. In de middeleeuwen werd het onder de naam Kronstadt gesticht door Duitse kolonisten ( de Saksen), en deze geschiedenis is ook af te lezen aan het fraaie historische centrum. De buitenwijken daarentegen worden gekenmerkt door het recenter verleden: typisch communistische woonbunkers, de ene troosteloze flat na de andere. In een dergelijke omgeving woonde ook mijn gastgezin: een oudere vrouw met haar zoon en dochter. De grauwe buitenkant verbleekte echter al snel bij hun warme onthaal binnen. Een goede maaltijd en een warme douche na een lange reis doen wonderen. Een paar woordjes in de lokale taal nog meer. Al gauw kwam ik eigenlijk tot de belangrijkste conclusie die je tijdens een buitenlands verblijf kunt trekken: ik voelde me thuis.

Cultuur in Roemenië

Dit gevoel werd alleen maar sterker toen ik eenmaal het mierennest genaamd Projects Abroad-kantoor betreden had. Het was begin september – de laatste periode van het ‘hoogseizoen’. Vrijwilligers liepen af en aan. Niet alleen de journalisten waren hier aanwezig, maar het was ook de uitvalsbasis voor alle anderen – op dat moment vooral vrijwilligers van de care (weeshuizen) en education (scholen) projecten. De voertaal was Engels, maar ook Duitsland en Zwitserland waren vertegenwoordigd. Temidden van deze gezellige chaos legden Catalin en Mircea (de hoofdredacteur) mij de ideeën achter het tijdschrift uit. Het richt zich op de groeiende stroom van buitenlandse bezoekers in de stad en is speciaal door Projects Abroads opgezet om buitenlandse vrijwilligers journalistieke ervaring op te laten doen. Het verleden had namelijk geleerd dat dit erg moeizaam ging bij de plaatselijke Roemeenstalige kranten.

En zo begonnen de weken langzaam maar zeker voorbij te vliegen. Mijn eerste les als redactielid was: de stage levert precies dat op wat je er zelf in stopt. Met andere woorden: wat je doet hangt helemaal af van je eigen belangstelling. De kleine groep journalisten en de informele werksfeer maakten het mogelijk om vaak met eigen ideeën te komen, zowel over de inhoud als over de vormgeving. Af en toe kwam Mircea met suggesties, maar zolang de maandelijkse deadline gehaald werd heerste er veel vrijheid. Een aantal voorbeelden van onderwerpen waarover ik geschreven heb zijn: een Engelstalig jeugdtheaterproject, een particulier kindertehuis, de parlementsverkiezingen, de toetreding van Roemenië tot de EU, een openlucht concert en een multicultureel festival in de stad. In veel gevallen kon ‘het nuttige met het aangename verenigd worden’, zoals het concert van één de populairste Roemeense bands. Heel bijzonder waren ook de contacten met de kinderen van het tehuis. Mijn afspraak voor een interview leidde uiteindelijk tot een bijna-wekelijks potje voetbal met hen. Op deze manier komen veel vrijwilligers er ter plekke achter dat ook andere projecten meer dan de moeite waard zijn. Projects Abroad is zo flexibel dat in veel gevallen je persoonlijke programma aangepast kan worden.

Brasov Visitor

Flexibiliteit was ook een kenmerk van mijn programma: zoals al vermeld was de tweede reden om naar Roemenië te gaan mijn scriptie. Ik werd al snel geboeid door de geschiedenis van de Saksen in Roemenië – de oorspronkelijke bewoners van Brasov. De grote meerderheid van hen is in de loop van de twintigste eeuw geëmigreerd naar Duitsland, met behoorlijke gevolgen voor de stad en de regio: een extreme vergrijzing onder de achterblijvers, leegstaande kerken, een verdwijnend cultuurgoed. Dankzij Projects Abroad heb ik waardevolle contacten kunnen leggen met verschillende organisaties en personen: journalisten, dominees, winkeliers. Drie maanden Brasov betekende een vliegende start van mijn afstuderen.

Met het invallen van de winter werd het tijd om afscheid te nemen. Van mijn gastgezin, in de eerste plaats, maar ook van Catalin, Mircea en de rest van het personeel. En van de nog aanwezige vrijwilligers. Na de zomerdrukte was hun aantal gestaag afgenomen. Mensen komen en gaan, er zijn er die een maand blijven, drie maanden zoals ik, of nog langer. Sommigen spreek je nauwelijks, anderen worden je beste vrienden. Met hen probeer je op vrije dagen ook nog iets van het land te zien. Voordat ik het wist zat ik weer in de bus terug naar Amsterdam. En waar de heenreis vooral vervuld was van nieuwsgierigheid en verwachtingen, waren het nu de herinneringen, melancholie maar ook tevredenheid die de boventoon voerden.

Het is februari. Dinsdagochtend. Het valt mee met de kou. Twee jaren geleden kreeg ik een telefoontje dat grote indruk zou maken. Vandaag haal ik twee vrienden uit Roemenië op van Schiphol. Wat hebben we ook alweer gedaan, toen in Brasov?

Olwin Schrauwen

Olwin Schrauwen

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Jongerenreizen Campaign 2018

Volg de RSS feed

Volunteer Stories Feed

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲