You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Ghana door Sanne van der Coer

Sanne van der Coer Sanne van der Coer

Het houdt me al bezig sinds mijn 19e: ik wil iets goeds doen in deze wereld. Het eerste wat toen bij me opkwam was het idee dat er in Afrika heel veel goeds te doen valt. Jaren gingen eroverheen. Jaren waarin ik andere levenservaringen opdeed die ook magisch waren, maar steeds bleef dat vlammetje voor Afrika branden. Via een collega kwam ik terecht bij Projects Abroad. Ik bekeek de website, stuurde diverse mailtjes en ging naar een informatiedag. Daar hakte ik meteen de knoop door: op de een of andere manier trok Ghana mij het meest aan en dus besloot ik mezelf in te schrijven voor een project daar. Ik zou in ieder geval iets goeds doen.

En het balletje ging meteen rollen. Ik kreeg informatie over hoe ik mijn gegevens moest invullen en welke voorkeuren ik had. Aangezien ik hier in Nederland al werk met beperkte mensen leek het me interessant om een ‘gewone’ doelgroep te kiezen. Daarnaast zou de cultuurshock al enorm zijn, ondanks dat ik maar een maandje kon gaan. Het leek een eeuwigheid te duren voordat ik eindelijk te horen kreeg waar ik zou gaan werken. Ik zou les gaan geven en na school tijd doorbrengen met de weeskinderen. Allereerst schrok ik van het feit dat ik les moest geven, omdat ik dat nog nooit gedaan had, maar ik zou eerst een weekje observeren, zodat ik kon ontdekken waar mijn kwaliteiten lagen en waar ik me goed bij voelde. Uiteindelijk zou ik ervoor kiezen om creatieve activiteiten en sport & spel te gaan geven, aangezien ik van beroep activiteitenbegeleidster ben.

Maar goed, ik moest eerst alles nog regelen. Mijn koffers moesten groot genoeg zijn, want ik wilde kinderen daar blij maken met leuke spulletjes. Ik vroeg mensen in mijn omgeving om knuffeltjes en dergelijke dingen. Binnen twee weken had ik een koffer van 23 kg vol met speelgoed, knuffels, papier, potloden, pennen en noem maar op. Ik weet nog zo goed dat ik op de dag van vertrek ‘s morgens wakker werd en mezelf even door elkaar moest schudden. Het ging eindelijk gebeuren!

Na een aantal lange vluchten kwam ik aan op de luchthaven van Accra, waar ik goed werd opgevangen door Projects Abroad. De tropische warmte kwam me meteen tegemoet. Het eerste wat ik deed was diep inhaleren en mezelf bewust maken van het feit dat ik nu mijn droom ging waarmaken.

Het eerste wat me van harte welkom deed voelen waren de acht weeskindjes die gillend afrenden op de taxi waarmee ik het terrein op kwam rijden. Ik had de deur nog niet opengemaakt of ze hingen al om mijn nek. Het was meteen alsof ik thuis kwam. Uiteraard voelde ik me enigszins ongemakkelijk, maar de kinderen waren zo blij dat ik er was! Die middag kreeg ik een rondleiding door Koforidua, zodat ik alle hotspots kon vinden en ik me daar thuis kon voelen. Na het bezoek aan de stad bracht ik meteen tijd door met de kinderen. Hoewel mijn Engels nogal gebrekkig was (het was voor mij alweer een aantal jaartjes geleden) beleefde ik samen met de kinderen een geweldige tijd. We speelden samen, zongen liedjes en, het allerfijnste, we knuffelden elkaar ongelooflijk veel. Gewoon een arm om hen heen slaan en laten weten dat ze er mogen zijn. Daar genoten ze van. Het kwam dan ook geregeld voor dat ze in slaap vielen in mijn armen.

Zorgen voor weeskinderen is een grote verantwoordelijkheid en de huismoeder van het weeshuis kan hen niet altijd alle aandacht geven die ze nodig hebben. Daarom zijn vrijwilligers er erg welkom. De huismoeder is trouwens een geweldige vrouw! Ik vergeleek haar eerst met Whoopi Goldberg; datzelfde haar en hetzelfde gezicht. Haar Engels was ook niet al te best, maar we begrepen elkaar wel door middel van handen -en voetenwerk.

Dagen gingen voorbij en mijn werkweek op school ging van start. Eerst bekeek ik alle klassen om te zien wat ik kon betekenen. Mijn verantwoordelijkheden op school lagen in het organiseren van creatieve activiteiten en sport & spel.

Het enige groepsspel dat ze kenden was voetbal, dus leerden Lea (een andere vrijwilligster) en ik hen ook trefbal aan. In eerste instantie wisten ze niet wat de bedoeling was, maar toen het eenmaal duidelijk was vloog de bal met enige regelmaat fanatiek over het veld.

Dat is iets wat me ook bij gebleven is: het plezier hebben door creatieve activiteiten of spelletjes kenden ze nauwelijks. Schrijven en lezen werd belangrijker geacht voor de toekomst, evenals Engels praten. Kinderen vanaf 1,5 jaar zitten al in een soort van klasje en krijgen de eerste basisbeginselen mee van alles wat ik hierboven beschreef.

Gelukkig kon ik mijn verzameling spulletjes goed inzetten en hebben de kinderen in de maand dat ik er was enorm veel plezier gemaakt en nieuwe dingen geleerd. De kinderen waren zo ontzettend blij met zo weinig. Neem het voorbeeld van scoobydoo-touwtjes: het zijn maar touwtjes, maar de hele week zijn de kinderen daar zo enthousiast mee bezig geweest. Het gaf me voldoening!

Natuurlijk is er naast al dat mooie ook een keerzijde van de medaille: de kinderen worden vaak zonder reden geslagen en er is te weinig eten. Kinderen die geen eten van thuis meekregen, kregen hun lunch van de school. Dat doet iets met je. Het maakte me bewust van het feit dat ik het zo goed heb en ik klaag als ik bijvoorbeeld mijn eten niet lekker vind. Hier is er geen keus en er is altijd honger.

Buiten het lesgeven en het zorgen voor de weeskinderen ben ik met Wisdom (de man achter dit project) diverse arme dorpjes gaan bezoeken. Hij wilde me laten zien wat de problemen zijn in Ghana en wat hij daaraan wil doen. Hij liet me zien hoe de gezondheidszorg en het gevangeniswezen is geregeld, en ik maakte kennis met pure armoede. Daarom heb ik in mijn laatste week ook voedsel gekocht voor een van die dorpjes, waar ongeveer 45 mensen en kinderen wonen. Van 45 euro heb ik ze drie weken eten kunnen geven! Achteraf gezien had ik meer willen geven, maar ook iets kleins doen als dit is erg veel waard. Zo kwam ik ook tot de conclusie dat ik de kinderen niet kon behoeden voor het feit dat ze geslagen werden, maar ik kon met mijn weinige middelen wel mogelijkheden openen. Door bijvoorbeeld speelgoed te kopen voor de kinderen, verrijkte ik hun fantasie. En door met ze te knutselen en te spelen heb ik hen weer even kind kunnen laten zijn.

Mijn streven om iets goeds te doen in deze wereld is behaald. Ik heb een geweldige tijd gehad op mijn project, ook al zitten daar emotionele momenten tussen. Ik heb de mensen op mijn project kunnen ondersteunen en kunnen laten lachen. Ik heb nu al een megalang verhaal geschreven. Maar de woorden rollen uit mijn mouwen en ik wil jullie zo graag nog meer vertellen. Misschien is het beter om bij Projects Abroad te vragen naar mijn e-mailadres, zodat ik jullie vol enthousiasme alle tips, tops en aandachtspuntjes kan geven. Het is in ieder geval een supermooie belevenis en je leert er zelf ook erg veel van. Dus als je twijfelt, niet meer doen: gewoon de knoop doorhakken en gaan!

Heel veel groetjes,
Sanne

Sanne van der Coer

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲