You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Rechtenproject in Ghana, Togo en Senegal door Carolien Van Mourik

Na maanden voorbereiding was het dan eindelijk zover! Vrijwilligerswerk in Ghana, Togo en Senegal met Projects Abroad (Projects Abroad).

Ghana

Na een warm onthaal op het vliegveld in Accra door Nyame en een vliegensvlug bezoekje aan het hoofdkantoor, werd ik na een uur alweer bij mijn gastgezin opgehaald door iemand van Projects Abroad voor mijn introductie. Het was een totale cultuurschok! Ik was de enige blanke op straat. Ik werd zelfs aangeraakt! Na een uitleg over de vervoersmogelijkheden, geld wisselen, telefoonkaart halen en de belangrijkste plaatsen bezocht te hebben, hebben we in een restaurantje van een heerlijke Ghanese lunch genoten.

De volgende dag kreeg ik mijn introductie bij het Projects Abroad Human Rights Office (PAHO) van de Ierse coördinatrice Anna. Ik werd ingezet op diverse mensenrechtenprojecten. De ene keer ging ik met een groepje vrijwilligers en een supervisor naar een klein dorpje om de mensen te informeren over huiselijk geweld en erfrecht, dan ging ik naar een sloppenwijk om o.a. leraren te adviseren over wat zij moeten doen als zij denken dat hun leerlingen bij huiselijk geweld zijn betrokken, weer een andere keer vroeg ik diverse mensen op straat naar hun mening over vrouwen in de politiek, wat vaak tot interessante gesprekken leidde. Ik viel met mijn blonde haar erg op dus vooral mannen wilden mijn vragen wel beantwoorden, vaak in ruil voor mijn telefoonnummer of Facebooknaam, hetgeen ik nooit gaf (tenzij een valse). Tweemaal mocht ik mee naar een “Read and Feed Project”, waar ik tijdens de schoolvakantie kinderen bijles gaf in lezen, schrijven en rekenen. Hoewel ik geen lesgeefproject deed, vond ik het geweldig om in het kader van het recht op educatie die leerlingen iets bij te brengen. Zo kwamen we er tijdens een “Leadership Program” op een middelbare school achter dat men nog nooit van de Holocaust had gehoord, en dus vertelden we hen daar de volgende dag iets over.

Carolien Van Mourik

In de weekenden ging ik vaak met andere vrijwilligers reizen in Ghana. Mijn eerste weekend speelde zich af op Kokrobite Beach, waar mijn huisgenote en ik flink waren opgelicht door een taxichauffeur. Na deze ervaring ben ik een hele goede afdinger geworden; het werd gewoon een spel. Elke ochtend als ik naar PAHO ging met huisgenoten en andere vrijwilligers die in dezelfde straat woonden, begon het spel al: hele verhalen ophangen dat je hier al maanden zit en altijd zoveel betaalt en dat je anders wel een andere taxi neemt. Ik werd een nog betere afdinger dan de gemiddelde Ghanees!

Het tweede weekend gingen we naar Cape Coast. Na een lange taxirit (niet vanwege de afstand, maar vanwege het verkeer) gingen we met een “tro tro” (een soort gedeeld taxibusje) richting het gereserveerde hotel. Aangekomen in het dorpje stonden plaatselijke taxichauffeurs ons al op te wachten. Eenmaal aangekomen in het hotel wist men van niets en was er geen plek voor ons. De taxichauffeur was heel behulpzaam en bracht ons naar een ander hotel. De volgende dag bracht hij ons naar een regenwoud. Hij had ons ervan overtuigd dat hij dé perfecte chauffeur voor ons was, aangezien hij connecties bij de politie had en we daardoor voor vijf vrijwilligers maar één in plaats van twee taxi’s nodig hadden. Vlak vóór de controlepost moest één vrijwilliger echter toch uitstappen, ja, want de bevriende politieman bleek nu niet aan het werk… Aan het einde van de avond wilde meneer echter een hogere prijs dan afgesproken, dus hebben wij hem netjes bedankt om ons verder nog te chauffeuren.

Het weekend erop hebben we in de Volta Region een “monkey forest” en een ander prachtig regenwoud bezocht met een nog grotere groep, waardoor wij een “tro tro”voor onszelf hadden. Ook hier probeerde iedereen ons weer af te zetten omdat ze dachten dat wij rijke blanken waren. Zet je hier gewoon overheen en ding goed af, dan komt het allemaal wel goed! Hoewel ik in Nederland nooit vroeg mijn bed uit kan komen, was ik in Ghana elke dag al met gemak rond 5:30 uur wakker en om 6:45 uur al op kantoor, terwijl ik pas om 8:00 uur moest werken. Ik ging daarom niet vaak uit, maar soms ging ik mee naar de plaatselijke kroeg Epos waar heel veel vrijwilligers bijeenkomen. Ook ben ik twee keer naar een Reggae party op het strand geweest op woensdagavond en de quiznights op dinsdagavond, waar ik elke keer met mijn groepje won! Uit eten deden we ongeveer één keer per week, op mijn laatste avond hebben we met ongeveer twintig vrijwilligers in een Chinees restaurant gegeten. Mijn Ghanese gastmoeder maakte heerlijke maaltijden voor mijn twee huisgenoten en mij. Meestal kregen we kip, maar voor de rest was het heel gevarieerd, ook westerse maaltijden: verse friet met coleslaw.

Togo

Na een maand ging ik naar Togo. De Ghanese Projects Abroad “Country Director” Emmanuel bracht mij naar een “tro tro”. Na ongeveer vier uur kwam ik aan bij de Ghanese/Togolese grens. Daar werd ik door Sam van Projects Abroad Togo weer uit de “tro tro” gehaald en geholpen met alle grensformaliteiten. Twee weken daarvoor had Emmanuel mij al vergezeld naar de Togolese ambassade in Accra en had hij zelfs mijn paspoort daar weer opgehaald. Hele goede begeleiding dus!

Togo ligt naast Ghana, maar het is een wereld van verschil. Men spreekt amper tot geen Engels in Togo. Gelukkig spraken alle Projects Abroad medewerkers wel Engels, maar ik sprak ook al redelijk Frans. Hoewel het huis van het gastgezin in Ghana ook erg groot was, leek het huis in Togo wel een paleis! Ik hoefde nu niet meer mijn slaapkamer en badkamer met twee huisgenoten te delen: mijn grote slaapkamer had zelfs een eigen badkamer! Na een korte introductie, tijdens dewelke ik een Togolese telefoonkaart kreeg, een westerse lunch bij een hamburgertent en na mijn motorangst overwonnen te hebben doordat ik gedwongen werd een motortaxi te nemen, aangezien dat hét vervoermiddel is in Togo, heb ik mijn Frans geoefend met mijn vriendelijke Togolese gastmoeder. De volgende dag kwam een nieuwe huisgenote, een Française die slechts een aantal woorden Engels sprak. Heel goed voor mijn Frans dus. Na een kort uitstapje met mijn gastgezin nam mijn gastzus ons mee voor een lange wandeling, marktbezoek en een drankje. Die zondag hebben we een kerkdienst bijgewoond. Hoewel praktisch de hele dienst in het Ewe was, heb ik mijn ogen uitgekeken. Na de dienst heeft mijn gastgezin ons op een lunch in een restaurantje getrakteerd en hebben we de viskwekerij van mijn gastvader bezocht.

Carolien Van Mourik

Het mensenrechtenkantoor was op drie minuten loopafstand van mijn gastgezin. In het begin sprak ik niet zoveel omdat ik het juridisch Frans erg lastig vond. Mijn Franse huisgenote was erg begripvol en hielp mij met alles. Wij hebben met de supervisors veel andere organisaties en andere projecten bezocht en een aantal workshops bijgewoond. Elke maandagochtend deden we activiteiten met de jongeren in een jeugdgevangenis. De eerste keer beangstigde het me wel toen de deur op slot werd gedaan, maar uiteindelijk werd het erg vertrouwd. Ook heb ik projecten bezocht waar men een boerderij had om een dorpje van voedsel te voorzien en projecten waar dames brood bakten en dat verkochten. Aangezien het mensenrechtenkantoor niet voldoende werk voor mij had, mocht ik elke middag mee naar het weeshuis waar mijn huisgenote werkte. Het was ontzettend leuk om met de kinderen te zingen en dansen (bijvoorbeeld op het strand), maar de kinderen genoten ook van het samen lezen en de dictees. Ze vonden het helemaal geweldig als ze computerles van ons kregen. Elke middag werden we met omhelzingen door de kinderen en de medewerkers begroet.

Ook hier ging ik meestal in de weekenden reizen. Mijn Franse huisgenote en ik gingen naar Kpalimé. Sam van Projects Abroad had alles voor ons geregeld, dachten we… Uiteindelijk bracht hij ons naar een taxi, waar nog vijf mensen inzaten. Acht mensen inclusief de chauffeur in een normale personenauto (vier mensen op de achterbank en vier, ja echt vier, voor….). Hoewel er geen corpulente mensen in de auto zaten, was het erg krap… Na een rit van twee uur moesten we nog een tijdje in het hotel op onze gids wachten. Ook hier hield men zich niet aan de gemaakte prijsafspraken en weer moesten we overal naartoe met een motortaxi… Ik heb doodsangsten uitgestaan! Hoewel we veel minder hebben gezien dan van tevoren was afgesproken, was het een aardig uitje.

Carolien Van Mourik

Het tweede weekend bracht ik door met vrienden in Lomé. Lekker relaxed bij het zwembad, langs het strand gelopen, enzovoort. Na een zondagmiddag op het strand iets buiten Lomé konden we geen normale taxi krijgen en we wilden per sé geen motortaxi terug. Opeens stopte er een grote luxe auto (geen taxi). Het bleek een Fransman met zijn Afrikaanse vrouw te zijn. Wij (drie meiden) mochten met hun mee terug naar Lomé. Wat een luxe! De Fransman bleek een Frans restaurant te hebben waar wij tijdens mijn verblijf in Togo tweemaal zijn geweest en heerlijk hebben genoten van Franse kaasjes en Franse wijn én echte crème brulée!

In mijn laatste weekend zijn we met z’n vijven naar Benin geweest. Gelukkig hoorden we de avond vóór vertrek tijdens ons etentje in het Franse restaurant van de eigenaar (die jaren in Benin heeft gewoond) dat men geen visum meer aan de grens verstrekt. De volgende morgen hebben wij gelukkig met spoed een visum kunnen krijgen bij het consulaat van Benin in Lomé. Bij de grens werden we opgepakt omdat ik op verzoek van een Australische vrijwilliger een foto van hem had gemaakt. Hoewel daar niet vermeld stond dat het verboden was, bleek dit toch niet zo’n goed idee te zijn. Gelukkig is het na een telefoontje van Sam van Projects Abroad allemaal goed gekomen. Na lang afdingen hadden we eindelijk een taxi, wel werd de auto vaak gestopt door militairen. Eén vroeg ons zelfs wie vrijwilliger was! Eerst zeiden we in koor dat wij dat allemaal waren, maar toen bleek dat hij dat niet bedoelde… Gelukkig had ik de enige man, de Australische vrijwilliger, van tevoren al gezegd dat wij allemaal met hem getrouwd waren. Nadat de Australiër aangaf dat wij zijn vier vrouwen waren konden we dan eindelijk naar een hotel. De volgende dag hebben we een mooie stadswandeling gemaakt met een gids en gingen we zelfs met drie personen op een motortaxi! Aan het eind van de middag gingen we naar een reggae hotel aan het strand met zelfs een Bob Marley kamer! Op het strand hebben we lekkere (erg sterke) cocktails gedronken.

De volgende dag stonden we te wachten tot er een taxi kwam op de hoofdweg, een Franse vrijwilligster probeerde toen maar elke auto aan te houden. Na slechts een aantal minuten stopte er net als de week ervoor weer een grote luxe auto. Ditmaal was het een Congolees echtpaar. In de auto bleek dat zij ook helemaal naar Lomé gingen en wij mochten dus helemaal mee. In de auto genoten we van een dvd van een concert van Shakira. Uiteindelijk hebben wij met hun en hun Italiaanse collega’s wat drankjes in een luxehotel gedronken en daarna in een Italiaans restaurant gegeten, waarna wij allemaal netjes werden thuisgebracht in hun grote auto’s. Mijn laatste avond heb ik gevierd in het Franse restaurant met vrijwilligers en de Duitse Katrin van Projects Abroad. Ik ben door Sam van Projects Abroad en zijn vrouw naar het vliegveld gebracht. Tijdens mijn overstap in Benin ben ik heel goed door het vliegveldpersoneel geholpen met mijn transfer.

Senegal

Carolien Van Mourik

In Dakar stond Cheikh van Projects Abroad mij al op te wachten. Nadat ik op advies van Projects Abroad Senegal zijn ID had gecontroleerd ging ik mee naar het hotel waar ik met andere vrijwilligsters, die eerder die avond waren aangekomen, verbleef. De volgende ochtend gingen we van Dakar naar Saint Louis. Onderweg genoten we in een restaurantje van een heerlijk ontbijt. Rond 12:00 uur kwam ik aan bij mijn gastgezin. Hoewel dit huis veel kleiner was dan ik gewend was in Ghana en Togo voelde ik mij hier het meeste thuis. Ik was er de enige vrijwilligster en het huis zat vol met kinderen en kleinkinderen van mijn gastmoeder. Ik voelde mij echt een deel van het gezin.

Bij het Projects Abroad mensenrechtenkantoor werkte ik samen met een meisje uit Brussel die zowel Frans als Nederlands sprak. Dit was heel handig als ik even niet wist hoe ik iets in het Frans moest zeggen. We hebben diverse organisaties bezocht en een aantal dagen per week gaven we studenten of middelbare schoolleerlingen les over hun rechten.

Carolien Van Mourik

Een aantal avonden per week ging ik samen met de lokale Projects Abroad medewerkers en de andere vrijwilligers wat drinken of stappen. Elke zondag gingen we naar een plaatselijk hotel met zwembad. Met Habib en de andere vrijwilligers zijn we na een lunch op het strand naar de woestijn gereden en hebben we daar op een dromedaris gereden en in een luxe tent (met bedden en douche en toilet) geslapen. In mijn laatste weekend heb ik met Cheikh en Habib van Projects Abroad en de andere vrijwilligers de “highlights” van Dakar bezocht. Twee dagen vóór mijn vertrek heb ik nog vakantie gevierd in een hotel in Dakar met het meisje uit Brussel. Het was een geweldige tijd!

Ik raad iedereen aan om met Projects Abroad vrijwilligerswerk te doen. Hoewel het prijzig is, is het meer dan de moeite waard. De medewerkers van Projects Abroad staan echt dag en nacht voor je klaar als het nodig is.

Groetjes,

Carolien

Carolien Van Mourik

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲