You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Fiji geschreven door Andrea Hofman

Sociaal project in Fiji Sociaal project in Fiji Sociaal project in Fiji Sociaal project in Fiji Sociaal project in Fiji Sociaal project in Fiji Sociaal project in Fiji Sociaal project in Fiji Sociaal project in Fiji

Nadat ik was afgestudeerd aan de Academische Pabo en maar moeilijk werk kon vinden, besloot ik dat dit hét moment was om op reis te gaan. In totaal ben ik vier maanden gaan reizen naar Indonesië, Nieuw-Zeeland, Fiji, San Francisco en New York. Ik ga me hier echter richten op Fiji, want in Fiji heb ik twee maanden gewoond, gewerkt en geleefd als een echte ‘Fijiaan’. Voor mij was de vlucht van Nieuw-Zeeland naar Fiji redelijk kort en het verliep allemaal erg voorspoedig. Toen ik in Fiji aankwam merkte ik gelijk dat ik weer in een ander land was. Het was hier bloed heet, de douane duurde uren en alles ging handmatig. Máár een swingende ‘bula-band’ speelde voor ons om onze tijd een beetje op te vullen en na alle checks en controles stond een medewerker van Projects Abroad me met een salu salu (een schelpenketting), een brede glimlach en een enthousiaste ‘BULA’ op te wachten. Daar ben ik dan – aan de andere kant van de wereld, in Fiji!

We moesten nog even wachten op een andere vrijwilliger die een uur later aan zou komen en toen werd ik naar mijn gastgezin gebracht. Ik moet zeggen dat ik behoorlijk nerveus was. We reden 20 minuutjes en toen ik om me heen keek zag het er op het eerste oog allemaal maar vervallen en armoedig uit. Het huis waar ik werd afgezet was echter een groot, netjes uitziend huis. Mijn gastmoeder kwam me gelijk tegemoet – Mrs. Singh. Mijn familie was een Indiase familie en dat was aan de hele inrichting van het huis wel te zien. Toen ik mee naar binnen ging moest ik mijn schoenen buiten laten staan en bleek het hele huis vol te zitten (welkom in Fiji waar iedereen ALTIJD bezoek heeft :). Een beetje onwennig ben ik er bij gaan zitten en lekker met alle broers/zussen/vrienden die er waren zitten kletsen. Toen iedereen weg was liet mrs. Singh mijn kamer zien en wat was ik daar blij mee! Een tweepersoonsbed, een ventilator bij mijn hoofdeind, een kledingkast, een bureau en een hor voor de ramen! Super fijn! ’s Avonds ontmoette ik ook mijn gastvader: Mr. Singh. Ze zijn met z’n tweeën thuis want al hun kinderen wonen al op hun zelf en hebben op hun beurt weer kinderen. Beide zijn ze gepensioneerd en dit bleek heel erg leuk, want ze waren altijd thuis.

Na een introductie op het Projects Abroad kantoor en een dagje uitrusten ben ik in mijn eerste twee weken in Fiji begonnen met het lesgeven op de Holiday school. Het was twee weken vakantie in Fiji dus alle vrijwilligers van Projects Abroad draaiden met elkaar deze twee weken! Dit was een grote uitdaging, want niemand wist echt wat we moesten doen, wat het programma was of wat er van ons werd verwacht. Ik ben terecht gekomen in klas 6 met 5 andere vrijwilligers en na een dagje een beetje aftasten vormden we echt een super groep! De kinderen waren super enthousiast, heel leergierig en gemotiveerd. Ook de vrijwilligers met wie ik samen in de klas stond waren super enthousiast en gemotiveerd en met elkaar hebben we een perfecte combinatie van leren, spelen, sporten en plezier maken gevonden. Door zo gelijk in het diepe gegooid te worden ben ik wel direct over mijn onzekerheid heengestapt (wat ik stiekem toch wel een klein beetje was). Ik kon heerlijk mijn ding doen en was ook de enige afgestudeerde leerkracht van alle vrijwilligers. Dit was wel leuk want voor didactische en pedagogische vragen kwam iedereen bij mij om advies vragen waardoor het voelde alsof ik echt wat met mijn kennis kon doen. Ik heb in mijn klas nieuwe werkvormen ingevoerd en met name het leren samenwerken stond bij mij hoog op mijn prioriteiten lijstje! Na twee weken was de vakantie helaas weer voorbij en ondanks dat we aan het begin geen idee hadden wat ons te wachten stond, vond iedereen het aan het einde echt vreselijk dat het afgelopen was. Het waren twee super weken waarin we allemaal onze creativiteit, ideeën en enthousiasme kwijt konden en die werden afgesloten met een groot feest, optredens en heel veel lekkere hapjes (daar zijn de Fijianen erg goed in) om ons vrijwilligers te bedanken en afscheid van ons te nemen.

In de eerste twee weken moest ik nog wel heel erg aan de temperatuur wennen. Ik zweette me rot en stond elke dag na het werken (met de hand) mijn kleren te wassen. Gelukkig was ik niet de enige die het zo warm had, dus voelde ik me niet zo voor schut staan. Pas na een week of 4/5 raakte ik (en mijn lijf) een beetje gewend aan de hitte en kon ik de dagen wat dat betreft iets beter doorkomen. Iedere donderdagavond was er een ‘social night’ waarbij (bijna) alle vrijwilligers samen kwamen om gezellig samen te eten en nog een lekker drankje te drinken. Dit vond ik echt super leuk omdat dit dé manier was om alle vrijwilligers even te zien en te leren kennen. Op de social nights werden dan ook druk alle weekend plannen besproken en ook dat was erg leuk! In de weekenden gingen we namelijk bijna altijd met een groep vrijwilligers naar een eiland of we deden een andere activiteit. Het ene eiland was nog mooier dan het andere eiland. Toen ik in mijn eerste weekend naar het Robinson Crusoe eiland ging werd mijn vooraf bedachte beeld van Fiji ineens werkelijkheid! Een klein eiland vol met palmbomen, wit zand en omringd door een knalblauwe zee- WAUW! Op het eerste eiland maakte ik voor het eerst kennis met een van Fiji zijn tradities: de kava ceremonie. Kava is een drankje dat wordt gemaakt door de wortels van een plant te hakken tot poeder en dat vervolgens te mengen met water. Volgens de Fijianen is het geen drugs en ook geen alcohol, maar op de een of andere manier voelt je tong na het drinken van Kava wel doof aan (rara hoe kan dat?!). Vooral de hele ceremonie voorafgaand aan het Kava drinken was erg leuk om mee te maken. Op de eilanden is vaak veel entertainment voor de toeristen, iedereen is super vriendelijk en ik hou echt van de manier waarop de Fijianen kunnen dansen! Echt geweldig, super vet om naar te kijken!

Na twee weken gewerkt te hebben op de Holiday school ben ik begonnen met het werken op Namaka Methodist Kindergarten. Dit was na de eerste twee weken voor mij wel even een soort van domper. Ik moest hier natuurlijk ineens gaan samenwerken met lokale leerkrachten terwijl ik tijdens de zomerschool helemaal mijn eigen ding kon doen. Daarnaast waren dit ineens kinderen van 3-5 jaar in plaats van 9-12 jaar, een hele verandering dus! De eerste week heb ik vooral meegekeken, met de kinderen gespeeld en geprobeerd alles te observeren en onthouden hoe de lokale leerkrachten alles deden (wat de regels waren, het dagritme, de liedjes etc.).

Na mijn eerste week had ik echter het gevoel dat ik wel meer wilde doen, en niet alleen maar kijken en helpen met opruimen, maar ik merkte wel dat dit lastig was. Het was zo’n grote groep met kinderen (ongeveer tussen de 40-50 – dit verschilde per dag), dus ik kon ook niet zomaar even ineens voor de groep gaan staan en mijn ding gaan doen. Daarom besloot ik me, met mijn achtergrond, te gaan richten op de leerkrachten, omdat ik dacht dat ik op deze manier ook iets structureels kon bijdragen aan het onderwijs hier. Ik heb gekeken hoe de leerkrachten de lessen gaven en hier vervolgens gesprekken over gevoerd met hen. Door middel van feedback en tips heb ik geprobeerd om de lessen die ze gaven effectiever te maken (door middel van andere werkvormen, instructies en verwerkingen) en dat ze op deze manier ook beter hun doelen konden behalen. Dit was voor mij heel uitdagend om te doen, en ik haalde hier echt een stukje voldoening uit! De leerkrachten stonden heel erg open voor tips en feedback en wilde echt graag het onderwijs dat zij verzorgden verbeteren.

Vanaf de derde week bij de Namaka Methodist Kindergarten ben ik begonnen met het ontwikkelen van een observatiesysteem aan de hand van de doelen die het ministerie van onderwijs in Fiji geven. Ik kwam er namelijk achter dat er helemaal niets werd gedaan aan het volgen van de ontwikkeling van de kinderen. Ze hadden geen idee welk kind achter liep of misschien juist heel erg voor liep op de rest van de groep. En dit was voor mij best een shock om te merken, aangezien hier in Nederland bijna alle leerkrachten overspannen raken door de grote hoeveelheid observaties / lijsten / handelingsplannen die ze moeten schrijven ;-). Het was even een klus om dit te ontwikkelen en op te zetten, maar het is gelukt en de rest van mijn tijd in Fiji ben ik op mijn werk druk bezig geweest met het observeren van alle kinderen en het overdragen van observatievaardigheden en de lijsten aan de lokale leerkrachten. Het voelde heel fijn dat ik ook op deze manier iets structureels heb kunnen bijdragen naar de verbetering van het onderwijs in Fiji. Hopelijk zorgen de lokale leerkrachten en Projects Abroad ervoor dat deze stap zich blijft ontwikkelen!

Samen met alle leuke vrijwilligers die ik heb ontmoet heb ik elk weekend genoten van verse kokosnoten op verschillende eilanden, hebben we een dag ziplining gedaan, ben ik een weekend naar Suva geweest en heb ik héél veel gesnorkeld (want dat is echt ZO mooi in Fiji – neem je onderwatercamera mee!!). Nadat mijn 2 maanden in Fiji voorbij zijn gevlogen heb ik letterlijk huilend afscheid genomen van mijn geweldige, lieve, warme, zorgzame gastgezin, de Projects abroad medewerkers, mijn nieuwe vrienden en alle super lieve kinderen en collega’s met wie ik heb mogen werken. Fiji is echt een land waar vrijwilligers meer dan welkom zijn, waar iedereen SUPER vriendelijk en dankbaar is en waar iedereen op FIJI-TIME is (dat betekend vaak gewoon lekker een uur te laat komen :). Fiji is een land waar ik twee geweldige maanden in mijn leven heb doorgebracht en waar ik héééél graag nog eens naartoe terug ga!

Andrea Hofman

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲