You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Roemenië door Marjolein Schutz

Vrijwilligerswerk heeft me altijd al aangesproken en nadat ik gestopt was met mijn studies en geen directe plannen voor de toekomst had, leek het me het uitgelezen moment voor enkele maanden buitenland. Na enig opzoekingswerk belandde ik bij Projects Abroad en omdat ik altijd al graag met kinderen had gewerkt, besloot ik het sociaal project te doen. Mijn bestemming en verblijfsduur werden ook vastgelegd: ik zou voor drie maanden naar Roemenië vertrekken. Een land waar ik eigenlijk bijna niets over wist.

Toen ging alles opeens heel snel. Amper een uur nadat ik me online had ingeschreven werd er contact met me opgenomen. Later die week kreeg ik het eerste mailtje van het kantoor in Roemenië. Papieren werden in orde gebracht, mijn vliegtuigticket werd geboekt, ik kreeg een gastgezin toegewezen én ik kreeg te weten waar ik tewerk zou worden gesteld; de komende drie maanden mocht ik gaan helpen in een pleeghuis voor kinderen uit kansarme gezinnen en kinderen die door de kinderbescherming bij hun ouders waren weggehaald.

Alles was geregeld. Het enige wat ik nog moest doen was mijn koffers pakken, afscheid nemen en vertrekken. En dan was het eindelijk zo ver. Ik stapte het vliegtuig op – wat ook meteen mijn eerste vliegervaring was! – en na minder dan drie uur landde ik in Boekarest. Op de luchthaven werd ik opgewacht door een medewerker van Projects Abroad, waarna we begonnen aan de drie uur durende autorit naar Brasov. Het eerste wat me opviel was dat het veel minder koud was dan ik had gedacht, of beter gezegd: gevreesd. Blijkbaar waren de weergoden Roemenië gunstig gezind dat jaar!

De volgende dag werden we rondgeleid in Brasov en bezochten we het kantoor van Projects Abroad. Daar ontmoetten we enkele andere vrijwilligers en de medewerkers van de organisatie. Alles bij elkaar een erg gezellige en internationale groep! Na een lunch in een typisch Roemeens restaurant vertrokken we naar het pleeghuis. Dat bevond zich niet in Brasov, maar in Tarlungeni, een nabijgelegen dorp. Om onze bestemming te bereiken moesten we gebruik maken van de zogeheten ‘sharks’, chauffeurs die op bepaalde parkings staan te wachten en hele dagen heen en weer rijden tussen Brasov en Tarlungeni.

Marjolein Schutz in RoemeniëHet verschil tussen Brasov en Tarlungeni is erg groot. Brasov heeft een erg stedelijk en haast westers karakter, maar Tarlungeni heeft niets van dit alles. Heel wat mensen verplaatsen zich er met paard en kar of doen hun was in de rivier. De straten zijn niet geasfalteerd en de huizen zien er allemaal hetzelfde uit. Toen we aankwamen bij de tehuizen werden we kort voorgesteld aan enkele verzorgsters. De meeste onder hen spreken geen Engels en omdat mijn Roemeens zich op dat moment beperkte tot ‘da’ en ‘nu’ was het moeilijk een gesprek met hen te voeren. Maar de kinderen vonden dit geen probleem en stelden zich allemaal enthousiast voor en vroegen onze namen. Al gauw werden we betrokken in een politieachtervolgingsspel. Ik leerde mijn eerste Roemeense woorden: ‘mainile sus!’ wat ‘handen omhoog!’ betekent. Het ijs was snel gebroken!


Marjolein Schutz in RoemeniëOp mijn derde avond in Brasov werd er afgesproken met alle vrijwilligers. Een mooie gelegenheid om iedereen te leren kennen én kennis te maken met de befaamde Palinca, een Roemeense specialiteit. Na die eerste avond volgden er nog vele anderen. Ook weekenduitstapjes naar Boekarest of andere steden zoals Sibiu werden regelmatig gepland. Tot mijn eigen grote verbazing ben ik zelfs een keertje gaan skiën; iets wat ik nog nooit eerder had gedaan, maar enorm leuk bleek te zijn!

Natuurlijk bezochten we ook het beruchte kasteel van Dracula en nog vele andere dingen, zoals de plaatselijke karaokebars. Met een groep mensen die geen van allen Roemeens spreken, een Roemeens liedje zingen of een Nederlandstalig lied brengen, dat kan gewoon niet mislukken… Toch?

Terwijl de weken voorbijgingen en ik de kinderen in de tehuizen beter en beter leerde kennen, kreeg ik een idee. Zelf houd ik enorm veel van muziek en het leek me een leuke uitdaging de kinderen wat liedjes aan te leren. We kochten een kleine piano aan en sindsdien vertrok ik elke ochtend met het muziekinstrument naar de tehuizen. In het begin waren de kinderen vooral geïnteresseerd in alle speciale muziekjes en geluidjes die de piano kon voortbrengen, maar mettertijd leerden enkelen van hen eenvoudige liedjes spelen. Jingle Bells en Old Mcdonald waren het populairst. De piano heb ik achtergelaten in het tehuis en ik hoop dat de kinderen er nog veel plezier aan beleven, want elke keer als ze speelden of een nieuw liedje hadden geleerd, kon je zien hoe trots dat hen maakte. En niet alleen hen, want ook ik voelde me erg trots en gelukkig bij het horen van hun pianokunsten!

Marjolein Schutz in Roemenië Ondertussen ging ik op elke donderdag en vrijdag naar Sacele, een ander nabijgelegen dorp van Brasov met een grote Romagemeenschap. Daar hielp ik bij workshops met kinderen uit kansarme gezinnen of tehuizen, die bedoeld waren om de kinderen hun creativiteit en zelfstandigheid te stimuleren. Zo maakten we onder andere armbanden, gipsmaskers, een paasmandje met eieren, wandklokken, enzovoort. Ook kregen de kinderen de kans om op de computer te werken of hulp te vragen bij het maken van hun huiswerk. Dit alles werd georganiseerd door een vrouw die geen enkele steun krijgt van de overheid en dus moeten de materialen die ze aankoopt, de ruimte die ze huurt, en de schoolspullen, betaald worden met geld van sponsors en schenkingen.

Na ongeveer een maand besloot ik ook om enkele lessen Roemeens te volgen. Ik hoopte dat dit me zou helpen dingen duidelijk te maken aan de kinderen of te begrijpen wat ze me vroegen. Want hoewel we allebei ons best deden dingen uit te beelden of aan te wijzen, waren er altijd zaken die erg moeilijk bleven. Het bleek een verstandige beslissing! Niet alleen met de kinderen, maar ook met mijn gastgezin kon ik nu veel makkelijker – hetzij erg simplistisch en gebrekkig – communiceren. Ook in de dagdagelijkse situaties, zoals het kopen van een buskaartje of iets bestellen in een restaurant, merkte ik dat alles vlotter verliep. Dat heeft me doen beseffen dat het toch een enorm voordeel is als je de taal van je gastland beheerst. Hoe hakkelend je ook spreekt, iedereen zal waarderen dat je je best doet.

Als ik nu terugkijk op mijn tijd in Roemenië weet ik dat vrijwilligerswerk doen een van de beste beslissingen was die ik ooit genomen heb. Mijn gastmoeder verwoordde dit heel mooi: “Met vrijwilligerswerk help je iedereen, en niet in de laatste plaats jezelf.” En daar zit erg veel waarheid in. Het geeft je veel voldoening te weten dat je iets betekend hebt én je leert jezelf beter kennen.

Roemenië was een fantastische ervaring en ik zou het iedereen aanraden!

Groetjes,
Marjolein

Marjolein Schutz

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲