You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Journalistiek en sociaal project in Argentinië door Melissa Krechting

Melissa Krechting

Drie maanden Argentinië, weg van alles dat vertrouwd is. Twintig uur vliegen en een aantal vreemde vliegvelden later dan besef je echt dat het zover is, je bent alleen, dit is jouw avontuur . Ik zal niet liegen, ik heb hier de moeilijkste momenten van mijn leven gehad. Maar ook de meest bijzondere.

Met trillende beentjes kwam ik de gate uit op het vliegveld van Córdoba, maar gelukkig werd ik meteen gerustgesteld door de kenmerkende mentaliteit van Argentijnen. Het warme, de twee zoenen op je wang, de gastvrijheid. Onderweg naar m’n gastgezin kregen we een klapband, wat nog even extra bevestigde dat mijn avontuur in volle gang was.

M’n gastgezin deed er alles aan om me gerust te stellen. Het kleine maar gezellige huisje zorgde ervoor dat ik me gemakkelijk voelde. Een nieuwe vader, een nieuwe moeder, twee gastzusters met wie ik zelfs een kamer moest delen, drie honden, het was wel weer eens wat anders dan mijn twee-onder-één-kapwoning in Noord-Holland.

Melissa Krechting

Het eerste wat ik deed toen ik alleen was en onder de douche stond was heel hard huilen. Terwijl de tranen samenvloeiden met het water uit de kraan wenste ik alleen maar dat ik thuis was, bij het vriendje dat ik had achtergelaten en in de warme armen van m’n ouders. Een huilbui maakte geen verschil, dit gevoel ging niet weg, zelfs niet na een week, twee weken of drie weken. Toen het moment was aangebroken dat ik het echt niet meer zag zitten kwam het omslagpunt. En toen… Toen werd alles alleen nog maar leuk.

Ondanks alle hulp van Projects Abroad zijn de eerste drie weken van mijn bezoek aan Argentinië een verschrikking geweest. Nooit eerder had ik heimwee gehad, nu moest ik mezelf daarmee in slaap huilen. Daarnaast was mijn eerste project niet wat ik ervan had verwacht. Ik deed journalistiek bij Las Rosas, een mediabedrijf dat onder andere een radiostation, website en tijdschrift had. Ik heb altijd al een liefde gehad voor het journalistieke vak en daarom leek het me geweldig om mee te lopen met Las Rosas en zo te leren. Ik heb daarentegen in de anderhalve maand die ik het heb volgehouden slechts een paar opdrachten gekregen waar nooit naar is gekeken. Het was heel frustrerend dat ik niets te doen had en niets leerde. Ik voelde me complet nutteloos. Hiervoor was ik niet naar Argentinië gekomen.

Melissa Krechting

Tijdens dit vervelende proces heb ik veel gepraat met mijn coördinator Stephanie, die er alles aan deed om het voor mij leuker te maken. Ik heb zelfs contact gehad via het kantoor in Nederland, maar niets leek te helpen. Uiteindelijk was ik het zo zat dat ik heb besloten om compleet over te stappen op care. Ik heb de laatste weken van mijn verblijf aan Córdoba doorgebracht bij Copa de Leche, een instelling in een arme wijk waar kinderen na school heen kunnen voor een snack die geprepareerd wordt door de vrijwilligers. Dit had absoluut niet met mijn plan te maken toen ik naar Argentinië kwam, maar mijn flexibiliteit heeft zeker in mijn voordeel gewerkt. Bij Las Rosas wenste ik elke dag m’n uren weg tot ik weer naar huis kon, hier was ik nuttig en ik vond het ook nog eens leuk.

Melissa Krechting

Als ik nu terugdenk aan mijn drie maanden Argentinië zie ik zoveel meer dan werk. Ik dacht te gaan voor het journalistieke gedeelte en uiteindelijk heb ik hier helemaal niets mee te maken gehad. Maar dat dingen anders uitpakt dan je verwacht, is zeker geen slecht iets. Eerst ben je de nieuwe, dat merk je aan alles. De honden blaffen en springen nog als je het hek open probeert te doen, m’n gastmoeder zorgt er nog voor dat ik niet hoef te helpen in het huishouden, de vrijwilligers praten over dingen die ze vorige week hebben gedaan en over mensen die ik niet ken. Het is lastig. Maar als de honden niet meer blaffen, je moeder geen rekening meer met je houdt, je vrolijk meelacht met de vrijwilligers over dingen waar andere nieuwkomelingen dan weer niets van snappen, dan weet je dat het goed zit. Je bent geen groentje meer, je hoort erbij.

De mensen die ik heb ontmoet in Argentinië zal ik nooit vergeten. Niet alleen de gastzussen waarmee ik plotseling alles moest delen (na mijn hele leven gewend te zijn aan de privacy van het enigs kind zijn), maar ook mijn Braziliaanse gastvader Jean (die overigens chefkok was en de lekkerste dingen voor ons bereidde), mijn strenge doch rechtvaardige gastmoeder Inés, de medewerkers van Projects Abroad Argentina, die ene jongen van de kiosk die je elke dag passeert bij het naar je werk gaan, mijn Spaans leraar met zijn humor, snor en hippiebroeken, de medewerker van de ijssalon die je favoriete ijssmaak al weet, de dorpsgek, de verschillende buschauffeurs, maar vooral mijn nieuwe vrienden.

Melissa Krechting

Je komt alleen naar Argentinië, maar ontmoet onderweg zo ongelooflijk veel nieuwe mensen, de een uiteraard wat leuker dan de ander. Toen ik in Córdoba was, waren er zo’n veertig andere vrijwilligers, die allemaal in hetzelfde schuitje zitten of hebben gezeten en allemaal net als jij een leuke tijd willen. Bij mij zijn veel vriendschappen begonnen met een simpel sms’je: “Hoi, ik ben nieuw hier, wil je een ijsje met me eten?” en ik kan je vertellen dat het stuk voor stuk hele bijzondere vriendschappen zijn. In het begin leer je ze beter kennen tijdens de socials die wekelijks georganiseerd worden door Projects Abroad. In een social doe je iets leuks met de andere vrijwilligers of zie je iets van de cultuur van Argentinië, bijvoorbeeld tijdens een hilarische tangoles of uitputtende klimtocht in de prachtige gebergtes van Córdoba. De volgende stap is dat je zelf afspraken gaat maken waardoor je week plotseling vol zit. Maandagmiddag een ijsje eten met Dana, dinsdag met Rose naar het winkelcentrum, woensdag met Julie naar de bioscoop en donderdag, vrijdag en zaterdag met iedereen die maar zin heeft het nachtleven van Córdoba onveilig maken. Zondag de traditionele markt bezoeken en een Argentijnse maté drinken en dan begint het leuke ritme weer opnieuw.

Melissa Krechting

Daarnaast heb ik ook mooie en bijzondere reizen gemaakt, met allerlei verschillende types waar ik in Nederland misschien nooit mee zou hebben gepraat. Samen pak je de bus (het nationale bussenstelsel van Argentinië is zeer uitgebreid) naar een mooie stad, zie je dingen die je anders nooit had gezien en maak je dingen mee die je nooit had kunnen voorstellen.

Er zijn nog zoveel dingen over Argentinië en mijn ervaringen die ik kan vertellen, drie maanden is niet zomaar samen te vatten in een verhaaltje. Boeken vol zou ik erover kunnen volkladden. Al het negatieve van het begin heeft me (hoe cliché ook) sterker gemaakt en laten zien dat ik best zelfstandig ben. En al het positieve van de rest van mijn reis heeft dat negatieve overschaduwd en neemt duidelijk de overhand als ik terugdenk aan ‘die goeie ouwe tijd’. Inmiddels ben ik twee maanden terug in Nederland en ben ik alles wat ik heb gemist wel weer zat. Argentinië was voor mij een achtbaan van emoties. Intens verdriet, woede, angst, maar daarna zelfvertrouwen, geluk, blijheid en trots. Argentinië en de mensen die ik heb ontmoet hebben me zeker gevormd en in de toekomst zou ik graag terug willen keren.

Córdoba, te amo.

Melissa Krechting

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲