You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Mira Rietveld – Sociale zorg, Sociaal project, Jamaica

Mira Rietveld Sociale zorg in Jamaica

Ik wilde dit vroeger al, toen ik een puber was “iets goeds doen waar de mensen het niet zo goed hebben als wij”. En toch ben ik pas op mijn 43e afgereisd naar Jamaica om daar “wat goeds” te doen. Al vele landen en werelddelen bezocht, zo ook Jamaica, 5 jaar geleden. Als een echte toerist, in mooie luxe hotels met mooi vervoer en Nederlandstalige reisleiding. Vanaf toen wist ik dat ik daar naar toe wilde om vrijwilligerswerk te doen. Ik had ook de andere kant van het eiland gezien; armoe, kopzorgen en een hard leven. Wel een land in ontwikkeling maar er moest nog veel gebeuren.

Dus ging ik dit voorjaar dan eindelijk doen wat ik al zo lang wilde, ik vloog voor acht weken, naar Jamaica, Montego Bay. Aangekomen werd ik opgehaald door Shaneil, de vrijwilligersbegeleidster en de vaste taxi chauffeur van Projects Abroad. Zij brachten me direct naar mijn gastgezin en onderweg werd mij meteen van alles aangewezen en uitgelegd. We spraken af dat ik de volgende dag opgehaald zou worden voor een rondleiding door de stad.

Zoals afgesproken stond ik om 8.30 uur klaar om opgehaald te worden. maar ja, cultuurverschil nummer een; ik moest even wachten ☺. Maar ik werd toch snel gehaald, en we reden naar de stad. Daar hebben we rondgelopen en werd de weg uitgelegd, supermarkten aangewezen, het kantoor aangewezen, en we hebben een prepaid kaart voor mijn telefoon gekocht, ook nog naar de bank geweest om geld te wisselen. En toen maar eens wat eten. Zo lekker eten op dat eiland, “mi love it!” Na de lunch gingen we met openbaar vervoer (taxi’s) naar mijn werkplek. Omdat ik zelf ook met die taxi’s moest gaan was het handig dat me nu werd uitgelegd hoeveel dat koste, waar je moet overstappen etc. Want dat was best een gedoe in het begin. Op mijn werkplek kreeg ik een rondleiding en werd ik overal voorgesteld. De mensen kwamen lief over, het werk vond ik geweldig dus tevreden gingen we daarna weer met openbaar vervoer terug.

Mira Rietveld Sociale zorg in Jamaica

Dus dat weekend was ik vastbesloten om de taxi’s maar eens te gaan proberen, want dat is toch heel anders dan hier. Dus besloot ik op pad te gaan naar het strand, een rit met een overstap. Je gaat gewoon staan wachten tot er een taxi langskomt die een plekje vrij heeft. Maar ja, soms zitten ze allemaal vol en moet je lang wachten of een nieuwe strategische wachtplek verzinnen. Ook moet je overstappen, taxi’s rijden in hun eigen “district”. Dus weer wachten op de volgende taxi. En toch was dat wachten soms juist hartstikke leuk. De mensen in hun kraampjes leren je kennen en gaan met je praten, lachen, soms zelfs dansen op straat. Sommigen liepen zelfs mee naar de juiste plek en gaven de chauffeur van de taxi orders waar ik heen gebracht moest worden ☺.

Mira Rietveld Sociale zorg in Jamaica

Op mijn werk was het in een woord: GEWELDIG. Ik werkte 8 weken lang in een weeshuis voor verstandelijk beperkten. Daar had ik speciaal om gevraagd, omdat ik hier thuis ook met deze doel groep werk. En ik was ook echt heel blij dat naar mijn verzoek werd geluisterd door Projects Abroad. Ik werkte van maandag tot vrijdag van negen tot ongeveer half twee. Al snel hadden ze daar door dat ik wel wat snapte en mocht ik ook van alles doen. Wassen, aankleden, voeden, verschonen, medicatie uitdelen, helpen met fysio, maar vooral daar waar ik voor kwam; aandacht geven. Want ook al was het werk hetzelfde en de pubers waar ik mee werkte dezelfde streken uithaalden als hier thuis, er was armoede en eigenlijk te weinig personeel. Dus kon ik mij heerlijk uitleven in aandacht geven, samen spelen, samen dansen, samen kroelen, samen gesprekken hebben, samen zingen… noem het maar op. Want dat was mijn doel, een glimlach zien op die mooie gezichten.

Simpel, I know, maar wel doeltreffend, ik heb mijn doel behaald en vele kinderen hebben genoten van mijn aandacht. Met de vaste begeleiders had ik al snel een goede band. Ze legden me veel uit en ik hun ook weer. Geregeld namen ze wat lekkers voor mij mee en spraken ze Patois tegen me. Ik hoorde er echt bij en dat was een goed gevoel. Er was veel armoede, heel veel kinderen hadden geen eigen kleding. Je pakt iets uit die ene kast met kleren wat past.

Mira Rietveld Sociale zorg in Jamaica

Luiers tekort dus liepen er pubers een hele nacht met een baby luier. tja, dat lekt wel door. Tandpasta was vaak op. En zo kan ik wel doorgaan maar zo was het nou eenmaal. Roeien met de riemen die je hebt. Maar wel altijd vrolijk. Er was veel vrolijkheid daar in dat kleine donkere wereldje achter de hekken van West Haven. En dat maakte deze acht weken tot een onvergetelijke tijd voor mij.

Samen met een collega vrijwilliger ging ik iedere dag naar mijn werk. Een Duits meisje van 23 jaar. En daar waar ik bang voor was geweest, (uit de boot vallen vanwege het leeftijdsverschil) gebeurde niet. Ik 43, de andere 4 vrijwilligers die er toen waren, waren tussen de 18 en 21. Dus wij waren samen de oudsten. Met dat Duitse meisje van 23 werd ik juiste goede vriendinnen, zo leuk! En toen het dan ook weekend was en het groepje op stap ging, werd ik ook gewoon meegevraagd. Super was dat, ik viel helemaal niet uit de boot, we waren allemaal vrijwilligers in Jamaica die nu een rum cola wilden en lekker dansen op de reggae en Dance hall . Geregeld gingen we met zijn allen een weekend weg. Met een echt volgepropt Jamaicaans busje 4 uur rijden naar de andere kant van het eiland, Kingston, naar de watervallen in Ocho Rios of een weekendje Negril. Ook zijn we naar een festival geweest of gingen we simpel een pattie (Jamaicaanse snack) op het plein in de stad eten. Lokale bewoners namen ons mee nar de meest gave plekken, wezen ons op activiteiten die leuk waren om te doen, al met al hebben we veel leuke dingen gedaan en het hele eiland ontdekt.

Mira Rietveld Sociale zorg in Jamaica

In mijn gastgezin had ik luxe. De mensen waren erg vriendelijk, met al mijn vragen kon ik terecht. Ik had een eigen slaapkamer en eigen douche met warm water! Ik hoorde al snel van de andere meiden dat zij alleen maar koud water hadden, net als veel Jamaicanen zelf. Door een probleem met de pomp heeft de halve wijk een week geen water gehad. Dat was behelpen maar ook wel weer een ervaring. Af en toe viel de elektriciteit uit maar dan gingen de olie lampen en kaarsen aan, ook gezellig. Maar verder was het goed vertoeven in mijn gastgezin.

Verder heb ik vrienden gemaakt. Ik ben bij collega’s en mensen die ik heb leren kennen thuis geweest, om lekker te eten, en gezellig samen te zijn! Of gewoon in de tuin van een rasta blaadjes ging plukken voor de thee en een tros bananen van de boom af heb gehakt, die dingen vergeet ik nooit meer. Fruit groeit gewoon in je tuin, dat koop je niet. En als toetje kokosnoot uit eigen tuin. Deze mensen die me op hun eiland zo thuis hebben laten voelen zal ik nooit meer vergeten.

Na mijn acht weken ben ik toch nog twee weken langer gebleven. Ik had de complete 8 weken gewerkt en kon mee met een groep vrienden die het hele eiland doorgingen. Ik ben een week over het eiland gaan reizen en heb nog een week in een hotel in Montego Bay gezeten, niks doen, vakantie houden. En toen moest ik toch echt afscheid gaan nemen van dit mooie eiland met lieve mensen. Dat viel me zwaar. Eenmaal thuis heb ik ook nog steeds het gevoel dat ik weer terug moet, ik was daar gelukkig. Ik kan daar nog meer doen, wie weet wat dat gevoel me nog gaat brengen. Voor nu hou ik het bij pakketjes opsturen, voor de goede doelen daar. Maar wat de toekomst me nog gaat brengen, vast een reisje naar Jamaica. ☺

Mira Rietveld

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲