You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeefproject in Ecuador door Natasja Castro Kreder

Iedereen heeft zo z’n eigen redenen om vrijwilligerswerk te gaan doen. Wat mij aantrok was het idee een tijdje in het buitenland te wonen en tegelijkertijd iets nuttigs te doen. Toen ik besloot een jaartje vrij te nemen van mijn job, wist ik nog helemaal niet in welk land ik vrijwilligerswerk wilde gaan doen. Ik wist alleen zeker dat ik mijn lang vergeten Spaans terug wilde opfrissen en ik dus naar een Spaanstalig land zou moeten trekken. Ik las over Costa Rica en Peru, maar toen ik ontdekte dat de projecten in Ecuador zich op de Galapagos Eilanden bevonden, wist ik dat ik mijn bestemming gevonden had! Aangezien ik biologie gestudeerd heb, zijn de Galapagos een magische plek. Daar kan ik de evolutie met eigen ogen zien…

Natasja Castro Kreder

Ik moet toegeven dat ik een heel idyllisch idee had van de Galapagos Eilanden; prachtige natuur, maagdelijke stranden en vulkanische velden. Maar na bijna 3 maanden heb ik dat beeld wel wat moeten bijstellen. Enkele ontnuchterende feiten: hoewel San Cristobal genoeg vers water heeft en een goed klimaat om bijna alle groenten en fruit te kweken, toch worden nog heel veel producten geïmporteerd van het vasteland. Daardoor zijn de kosten van levensonderhoud erg hoog. San Cristobal was vroeger een visserijgemeenschap, maar nu valt men vooral terug op het toerisme. Je kan niet spreken van echte armoede, maar dat betekent niet dat alle mensen goed af zijn. Sommigen hebben echt heel weinig. Een derde van de bevolking hier op San Cristobal bestaat uit kinderen, en veel ouders zijn zelf nog maar net hun tienerjaren ontgroeit waardoor ze niet altijd goed weten hoe ze hun kinderen moeten opvoeden. Het overgrote deel van de Galapagos bestaat uit nationale parken, waardoor er weinig plaats is voor de lokale bevolking, wat soms wel eens strubbelingen veroorzaakt. Dus je ziet: het leven op de Eilanden kan erg moeilijk zijn.

Maar nu de positieve dingen: de natuur is overdonderend. Op mijn eerste dag zag ik zeeleeuwen liggen op banken en speelpleinen, elke morgen probeerde een hoop vinken de keuken in te glippen om voedsel te stelen, en wanneer ik naar het strand ging moest ik oppassen om niet op een zonnebadende iguana te stappen. Er is zoveel natuur daar, dat je het soms gewoon niet meer ziet. De mensen zijn ook heel vriendelijk en de stad is erg veilig. Ik voel me zelfs comfortabel wanneer ik ’s avonds laat alleen door de straten naar huis loop.

Omdat dit de eerste keer was dat ik vrijwilligerswerk in het buitenland deed, moest ik me wel aanpassen aan bepaalde dingen. Thuis woonde ik al jaren op m’n eentje en dus was het best een hele aanpassing om in een gastgezin te belanden. Maar mijn gastfamilie maakte het heel erg gemakkelijk; geweldige, vriendelijke mensen die me altijd probeerden te helpen. De cultuur in Ecuador is heel erg anders dan die in Nederland, vooral i.v.m. de machocultuur en punctualiteit. Ik leerde om me er niet aan te storen, anders raak je toch alleen maar gefrustreerd. En een deel van de charme van in een ander land te wonen, is toch wel het aanpassen aan de culturele gewoonten.

Natasja Castro Kreder

Ik ging naar de Galapagos Eilanden om Engelse les te geven in een gemeenschapscentrum. In het centrum zijn er zes klasjes, allemaal met een ander niveau. Ik had gehoopt dat ik les kon geven aan jongeren of volwassenen, maar al snel werd besloten dat ik de klasjes met de jongste kinderen voor mijn rekening zou nemen, aangezien ik Spaans kon. Dus gaf ik les van 14 tot 17 uur. De klassen bestonden meestal uit zo’n 20 kinderen,en hen alleen lesgeven was niet altijd gemakkelijk. Gelukkig kon ik gebruik maken van grammaticaboeken en internet, om zelf lesmateriaal te creëren. Wat ik wel miste waren echte boeken om samen met de kinderen te lezen. En je kon ook geen Engelse boeken kopen op het eiland; die zijn er gewoon niet. Gelukkig stuurde mijn mama thuis me meteen toen ik haar dat vertelde een hele lading boeken op!

Waar ik het meest van hield op mijn project was de interactie met de kinderen. “My little ones” waren zes tot zeven jaar oud en heel erg schattig en knuffelbaar. Wanneer je aankomt op school en ze allemaal “teacher, teacher” naar je roepen, dat geeft een geweldig gevoel. Mijn tweede klasje bestond uit kinderen van verschillende leeftijden. Daardoor was het wat moeilijker om les te geven, maar het was prachtig om te zien hoe de oudere kinderen de kleintjes hielpen. Mijn laatste klas bestond uit serieuze leerlingen, maar op het strand en met een ijsje in de hand werden ze net zo uitbundig als de anderen.

Natasja Castro Kreder

Lesgeven is niet altijd gemakkelijk; discipline is niet iets waar aandacht aan wordt besteed in het Ecuadoriaanse schoolsysteem. En er waren enkele leerlingen van me die emotionele problemen hadden of problemen thuis. Maar meestal was het geweldig leuk en ik hield echt van de kinderen!

Buiten het werk ging ik vaak snorkelen en duiken. De onderwaterwereld op de Galapagos is fantastisch. Op San Cristobal zie je niet alleen vissen, maar ook zeeleeuwen, zeeschildpadden, roggen en haaien. Het is niet ongewoon om vijf of zes schildpadden en een paar roggen te spotten tijdens een korte snorkelbeurt. En ik mocht zelfs meedoen als duiker met de jaarlijkse opruimactie van de baai!

Ik was best triest toen ik terug moest naar Nederland en alles daar moest achterlaten. Maar ik heb een geweldige ervaring gehad; ik heb veel interessante mensen ontmoet en geloof zelfs dat ik een klein verschil heb gemaakt in de levens van mijn leerlingen!

Groetjes,

Natasja

Natasja Castro Kreder

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲