You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeefproject in Ghana door Rebecca Luijt

Als je geïnteresseerd bent in Ghana, raad ik je aan om erheen te gaan! Ik ben een maand geleden teruggekomen en ik denk er nog elke dag aan. Al is het maar een seconde. Ik ga een paar situaties opschrijven die ik heb meegemaakt. Ik denk dat dat interessanter is dan vertellen hoe mijn vlucht was enzo.

Ik weet nog goed dat ik in het begin alles geweldig en heel spannend vond. Ik vond de mensen heel erg aardig en relaxed. Totdat je in een taxi stapt en de chauffeur als een gek over de wegen scheurt en ongeduldig tegen iedereen en alles toetert. Ook op straat hoor je elke seconde claxons, moet je oppassen dat er niet over je tenen gereden wordt en dat je ondertussen niet tegen een dame of tegen de grote schaal met vis op haar hoofd loopt. In Cape Coast ben je nooit alleen, overal is het druk en gezellig. Soms word je er gek van, maar dan kan je je even opsluiten in je kamer thuis. Nu ik hier ben denk ik vaak dat wij erg voor onszelf leven en veel te veel binnen zitten. Op dit moment zou ik graag gek worden van de drukte en gezelligheid in Ghana.

Mijn gastmoeder was een gezellige dame, waar ik het (ondanks de cultuurverschillen en vreemde gewoontes) goed mee kon vinden. Ze was wel eens boos (bijvoorbeeld omdat ik wc papier in het toilet gooide in plaats van in het prullenbakje), maar ik kwam er na een paar weken achter dat dat de Ghanese manier van doen is. In een hoekje zitten pruilen is absoluut geen optie, vragen wat er aan de hand is zullen ze ook niet snel doen. Praten moet je en het liefst alles er in een keer uitgooien. Daarna is alles prima en is er niks aan de hand. Als je op straat rondloopt, zal je de eerste dagen ook denken dat er veel ruzie wordt gemaakt, maar ze praten gewoon behoorlijk luid en met veel handgebaren.

Rebecca Luijt

De eerste maand werkte ik bij Saint Monica Primary School. Ik had verwacht dat ik Engels zou geven en had mij hierop voorbereid. Helaas vonden de leraressen daar dat geen goed plan, omdat de kinderen mijn accent niet zouden verstaan. Zij praten namelijk iets meer ‘verghaneesd’ Engels.

Dus de eerste week liep ik een beetje rond, zonder dat er veel mensen op mij letten. Behalve dan de kinderen die mij heel interessant vonden. Ik was nog aan het twijfelen of ik Creative Arts of Physical Education (sportles) wilde geven. Ik heb ervaring met het geven van theater en circuslessen, dus ik dacht dat P.E. wel iets voor mij zou zijn (op aandringen van de meisjes).

Rebecca Luijt

Dus ja, hoor, daar stond ik dan de volgende dag in de brandende zon te schreeuwen tegen een paar dametjes van acht. En ik weet wat je denkt, maar het was GEWELDIG. En soms natuurlijk ook niet, toen ik bijvoorbeeld een klas van 60 kinderen voor mij had die absoluut niet wilden luisteren. Maar vaak vroeg ik ook of ze zelf nog iets leuks wisten en dan was ik twee minuten later met ze aan het zingen en dansen in een kringetje.

Het strand is ook een avontuur op zich. Eerst moest je langs een paar winkeltjes waar je meteen wordt begroet en ‘my friend’ wordt genoemd en vervolgens is het natuurlijk de bedoeling dat je dan iets koopt. In het begin is dat lastig, maar na een paar dagen begroette ik ze vrolijk terug en zei telkens weer dat ik twee maanden in Cape Coast zou zijn en ik in mijn laatste week zeker zou kijken. En daarna lekker relaxen op het strand. Of niet…

Na vijf minuten liggen komt er een meisje naar je toe met een emmer of een schaal op haar hoofd en nadat ze je iets heeft verkocht heeft ze zin om te kletsen. Ze ploft bij je neer en al snel komen haar vriendinnen eraan. Voor je het weet zit je met een hele familie op je handdoekje. Soms is het lastig om in te schatten wat ze willen, maar vaak willen ze gewoon gezellig kletsen.

Rebecca Luijt

En dan heb je natuurlijk ook de mannen. In Ghana word je als ‘obruni’ (blanke) vaak als rijk beschouwd. En sommige Ghanese mannen wagen dan hun kans. Waarschijnlijk is het ook vaak gewoon voor de leut. Dus elke dag wordt je wel aangesproken door jongens die je nummer willen. En mannen van 40 die met je willen trouwen. In mijn straat had ik ook zo’n knul. Hij was de enige die ik iets te opdringerig vond, omdat hij zei dat hij me wel eens thuis zou komen bezoeken en daar werd ik wel een klein beetje zenuwachtig van. Dus ik vertelde het aan mijn gastmoeder Agnes. Haar ogen schoten meteen vuur en ze zei met een luide, boze stem: “Let him come! Oh, let him come to my house en I will talk to him! Let him come!” Haha, toen wist ik zeker dat ik veilig was. Je moet er ook gewoon een beetje de humor van inzien, anders wordt het gelijk vervelend.

Zo heb ik wel meer bijzondere, gekke en leuke dingen meegemaakt. Toen ik bijvoorbeeld even aan het kletsen was met een paar meisjes op school begon er eentje over mijn huid en een soort crème. Bleek dat ze het over whitening cream had en dacht dat ik onder mijn blanke huid zwart was. Toen ik dat probeerde recht te zetten en ook nog eens vertelde dat westerse baby’s blank geboren werden, kregen de meisjes helemaal een hartaanval. Ook het concert van Chris Brown in Accra was zo’n leuke gebeurtenis. En een bezoekje aan de kerk. Ik wist immers niet dat je in een soort galakostuum naar de kerk moest, dus had ik gewoon snel iets aangetrokken. Maar iedereen had er mooie jurken met hakschoenen en prachtige make-up aan, en ik liep er rond op mijn afgetrapte slippers… Oeps, foutje!

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Als je meer wil lezen kan je altijd mijn blogs bekijken en als je echt van plan bent om naar Ghana te gaan, dan kan je mij altijd bellen of mailen voor vragen.

Groetjes,

Rebecca

Rebecca Luijt

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲