You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sabine gaat na haar studie fysiotherapie op avontuur in Nepal

Sabine van Leeuwen

‘Way of life’ of ‘Live your way’?
Na mijn afgeronde studie fysiotherapie gaan werken, huisje, boompje, beestje, pensioen en zes planken. Is dit hoe ik mijn leven voorstelde? Is dit de ‘just the way of life’-mentaliteit die ik zou moeten volgen? Nee! Ik koos voor een nieuwe ervaring, een nieuwe ontwikkeling, een ander pad dan welke de meeste mensen zouden volgen. Ik koos voor mijn eigen weg, welke twee maanden in de richting van Nepal wees.

Daar sta je dan, als 23 jarige zonder enige reiservaring buiten Europa, in de rij met complete, naar schatting wat rijkere, Indiase families en vieze enge oude mannetjes waarvan je je afvraagt wat ze in hun eentje in Azië gaan doen. Oja, gelukkig ook nog een backpacker hier en daar!

Ik heb momenten in het vliegtuig gehad welke velen van ons bekend in de oren zal klinken. Waar ga ik eigenlijk naar toe? Naar een andere wereld waar ik niemand ken? Heb ik alles goed geregeld? Was dit de juiste keus? En vooral: had ik niet liever thuis bij m’n vriendje, familie en mijn vrienden willen blijven? De realisatie dat ik niet meer terug kon deed me beseffen dat het avontuur begon!

Nadat ik ben opgehaald van het vliegveld, was ik de lange reis hiernaartoe allang vergeten. In een busje zo verrot die je hier alleen op de schroothoop ziet, doe je de eerste nieuwe indrukken op en kom je er onderweg achter dat het busje toch eigenlijk nog luxe is!
En dan rolt het balletje al snel. De aankomst in het hotel in de hoofdstad. Het ontmoeten van de andere vrijwilligers. De introductie met je begeleiders. En natuurlijk de verhuizing naar je gastgezin en je werk. Voor je het weet ben je met het doel bezig waarvoor je daar bent: vrijwilligerswerk!

Sabine van Leeuwen

Ik woonde in Banepa, zo’n uur rijden met de bus vanaf de hoofdstad. In een gastgezin met ongeveer acht medevrijwilligers was dit altijd een gezellig boel. Onze huisvader, Lok, zorgde er dan ook altijd voor dat er genoeg te eten was, genoeg schoon water, dat er genoeg waslijnen waren en dat simpelweg iedereen het naar zijn zin had. Zo nam hij ons bijvoorbeeld graag mee op ‘morning walks’: ’s ochtends de natuur in om van verschillende prachtige gebieden de zonsopgang te kunnen zien. Ook als je even tijd voor jezelf nodig had was hier ruimte voor, op het dak van het huis lekker in het zonnetje of even een internetcafé in. Maar er moet uiteraard ook ‘gewerkt’ worden.

Elke dag reisde we een half uurtje met de lokale bus naar Bhaktapur voor ons werk: het Bhaktapur Community Based Rehabilitation centre (CBR). Het reizen vonden wij overigens geen probleem. Dan zie je des te meer van de omgeving en maak je onderweg ook nog wel eens wat mee! (zoals bijv. wegblokkades door protesten of koeien!). Het centrum kun je zien als een soort dagopvang voor zowel lichamelijk als geestelijk gehandicapte kinderen. Tuberculose, epilepsie, adhd, autisme en allerlei hersenverlammingen zijn aandoeningen waarmee wij dagelijks te maken kregen. Onze taak was om met onze fysiotherapeutische vaardigheden deze kinderen therapie te geven. We hebben een eigen ‘werkplek’ gecreëerd met wat fysiotherapie materialen en hebben we een handboek gemaakt (in het Engels) met een profiel van elk kind en hoe wij dachten dat ze het meest geholpen konden worden. Zo kregen een aantal kinderen looptherapie, balansoefeningen, leerden we ze transfers aan van kruipen naar het zitten in de stoel of wc en het onderhouden van de beweeglijkheid bij kinderen die veel spasmes hebben, was een vaste prik van de dag.

Buiten het werk krijg je ook een band met de kinderen en wordt het steeds leuker om de kinderen te behandelen, aangezien ik geen Nepalees kende is non-verbale communicatie erg belangrijk wat ook zijn eigen humoristische momenten met zich mee bracht!

Sabine van Leeuwen

Na een week werken zijn er de weekenden om genoeg activiteiten te doen die door de begeleiders georganiseerd worden. Je kunt zelf kiezen met welke je mee wilt of dat je een weekend op eigen initiatief een stad of tempel gaat bezoeken. Een aantal activiteiten zijn mij het meest bijgebleven. Zo zijn we wezen bungeejumping, gaan abseilen tussen de watervallen in de diepe ravijnen van de Himalaya, raften over een wilde rivier en in tentjes slapen die duidelijk niet op westerse mensen gemaakt zijn (maar op dat moment val je toch wel in slaap!), mountainbiken door de bergen en het platteland en hebben we uiteraard het Chitwan National Park bezocht waar we gingen zwemmen in de rivier. Deze activiteiten zijn niet alleen leuk om zo je medevrijwilligers beter te leren kennen, maar ook om meer van het land te zien. Want ik zal toegeven, het is en blijft een derde wereldland waarin je nou eenmaal veel armoede ziet. Dan zijn deze uitstapjes ook goed om je gedachten even ergens anders neer te zetten!

Maar zoals vaak gaat de tijd snel. Voor je het weet zit je in het vliegtuig naar Nederland je verhalen nog eens terug te lezen uit je dagboek. Nepal. Een land vol tradities, avontuur, spanning, cultuur, natuur, nieuwe mensen, nieuwe vrienden maar vooral een land van nieuwe ervaringen die ik niet had willen missen en die je later aan je kleinkinderen kan vertellen!

Sabine

Sabine van Leeuwen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲