You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Geneeskundeproject in Tanzania door Sarah Nijssen

Sarah Nijssen

In de zomer ben ik gedurende een maand naar Tanzania geweest met Projects Abroad voor vrijwilligerswerk. Ik leefde en werkte in Dar Es Salaam, de stad die ook wel het economische centrum van Tanzania wordt genoemd. Hier heb ik gewerkt in het Mwananyamala Hospital op de ‘Labour Ward’. Ik woonde deze maand samen met drie andere vrijwilligers vlakbij het ziekenhuis in een superleuk en liefdevol gastgezin die me het gevoel gaven dat ik een eigen Afrikaanse vader en moeder erbij had. Ook dankzij mijn verschillende kamergenootjes voelde ik me nooit alleen en met alle andere medevrijwilligers was er ook veel contact.

Sarah Nijssen

Als ik nu moet terugkijken op mijn maand in Tanzania valt het moeilijk te beschrijven. In zo’n korte tijd heb ik ongelofelijk veel geleerd en meegemaakt. Als je een standaarddag probeert te beschrijven kan je je er waarschijnlijk maar moeilijk iets bij voorstellen. Elke doordeweekse dag werkte ik samen met nog zo’n 20 andere vrijwilligers in het ziekenhuis. Als vervoer namen we vooral de bajaji. Dit waren een soort kleine driewieler karretjes waar je officieel met zijn drieën in kan, maar waar wij regelmatig met 5 of 6 mensen in gingen. Na de dagelijkse onderhandelingen over de prijs vertrokken we kriskras door het verkeer. Onderweg hoorde je meerdere malen mensen ‘Mzungu!’ roepen, wat ‘blanke’ betekend. Als je de bestuurder ‘Shortcut!’ hoorde zeggen kon je rekenen op hobbelige zandweggetjes die je sneller naar het ziekenhuis zouden brengen. Onderweg zie je allerlei kleine groezelige winkeltjes en huisjes en overal lopen mensen met karren of vrouwen die spullen op hun hoofd dragen. Naast mensen zag je onderweg ook enorm veel kippen en zwerfkatten door het afval in de berm scharrelen. Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen ging iedere vrijwilliger naar zijn eigen afdeling. Alle afdelingen zijn opgedeeld in verschillende kleine, witte gebouwtjes die door smalle stenen paadjes met elkaar verbonden zijn. Stom genoeg had ik in het begin nog een groot flatgebouw verwacht zoals in Nederland, maar niks was minder waar.

Sarah Nijssen

Veel andere vrijwilligers werkten op alle verschillende afdelingen. Ik wil echter graag verloskunde gaan studeren en werkte dus alleen op de “Labour Ward”. Gemiddeld bevallen daar zo’n 40 tot 70 vrouwen per dag. Probeer je dan ook maar eens te bedenken dat er maar 10 bedden zijn om al deze vrouwen op te laten bevallen. Hierdoor gebeurde het vaak dat er vrouwen op de grond lagen tot er een bed vrij was, of zelfs hun baby op de grond kregen.

Sarah Nijssen

Mijn eerste dagen en nachten heb ik ervoor gekozen om vooral te observeren om er zo achter te komen wat de gang van zaken was. Echter bleef het, bijna noodgedwongen, niet heel lang bij enkel observeren. Zelfs als onervaren meisje van 18 jaar heb ik in een maand meerdere bevallingen begeleid en geassisteerd met de weinig middelen die daar beschikbaar zijn. Dit was niet alleen een hele mooie en leerzame ervaring maar zeker soms ook erg emotioneel. Vele moeders waren jonger of van mijn eigen leeftijd. Ook is babysterfte en moedersterfte een dagelijks verschijnsel. Helaas kennen veel patiënten hun rechten ook niet, waardoor niet alle zusters even goed met ze omgaan. Toch blijft het enorm bijzonder om te zien wat ze allemaal wel goed kunnen verrichten met de weinige middelen en scholing die ze hebben. En van die bevallingen op de grond kreeg je soms juist een enorme kick als zowel moeder en baby helemaal gezond waren.

Sarah Nijssen

Naast werken in het ziekenhuis werden er vanuit het lokale kantoor van Projects Abroad ook allerlei andere leuke dagen georganiseerd. Zo zijn we een keer een dag wezen voetballen op een basisschool. Binnen een mum van tijd werden we omsingeld door dringende kinderen die allemaal je hand willen vast houden en aan je huid en aan je haar willen zitten. Samen met alle ziekenhuisvrijwilligers kregen we nog zo’n leuke dag met al die zingende en lachende kinderen op een van de maandelijkse Medical Outreaches.

Hierbij was het de bedoeling dat we alle kinderen gingen checken op tandproblemen en schimmelinfecties. Ook hebben we een dag een muur gebouwd rondom een school voor verstandelijk gehandicapte kinderen. Dat was echt zo’n moment waarop je jezelf de ultieme vrijwilliger voelt. Het gaf je een beetje het standaardbeeld van vrijwilligerswerk en was daarom ook hartstikke gaaf.

Sarah Nijssen

Natuurlijk was er naast het harde werken zeker ook tijd voor ontspanning. Zoals ik al eerder zei was er veel contact tussen de vrijwilligers. We gingen meerdere keren per week met elkaar naar de lokale bars en discotheken of gingen gezellig uit eten. Omdat we in het weekend vrij waren, was dit steeds de ultieme gelegenheid om wat meer van het land te zien. Je kan absoluut niet uit Tanzania weggaan zonder een van de vele National Parks te bezoeken. Ik heb samen met 11 andere vrijwilligers een hele mooie safari gemaakt, waarbij ik de halve nacht ben wakker gehouden door een baby olifantje en verschillende apen, wetend dat er boven me een hele mooie sterrenhemel was. Op de terugweg zijn we langs de Masaai geweest; we waren de eerste blanken die ze ooit zagen. Ook een boottripje naar Zanzibar mag niet ontbreken. We hebben gesnorkeld, geknuffeld met reuze schildpadden, gegeten op het prachtige strand onder genot van een cocktail en tussen de apen gestaan. Stuk voor stuk ervaringen die ik nooit in mijn leven meer zal vergeten.

Sarah Nijssen


Mijn maand in Tanzania valt eigenlijk niet kort te beschrijven. Achteraf had ik veel langer dan een maand willen blijven: er is zo veel te zien en te beleven! Ik zou deze reis met liefde 100 keer over doen. Deze herinneringen hou ik in ieder geval voor altijd bij me.

Groetjes,
Sarah

Sarah Nijssen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲