You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Sri Lanka - de ervaringen van Soraya de Vroomen

Sri Lanka: De Parel van de Indische Oceaan

Eindelijk was het dan zover. Ik herinner me nog goed hoe het was om te vertrekken. Na een stevige knuffel van mijn ouders liep ik zelfverzekerd, maar vol van spanning, op de douane van Schiphol af. Hoewel ik enorm veel zin in mijn reis had, was ik toch ook wel een beetje zenuwachtig. Ik was tenslotte nog maar 17 en stond op het punt het land waar ik oorspronkelijk vandaan kom voor het eerst te bezoeken. ‘’Wat bezielde me toen ik me hier voor opgaf?’’, dacht ik toen ik in mijn upje op het vliegveld in Doha zat te wachten op mijn vlucht richting Colombo. Maar terwijl ik om me heen keek, besefte ik hoe gelukkig ik mezelf mocht prijzen dat ik op mijn leeftijd dit al kon ondernemen! Ik was klaar om een ander stukje van de wereld en tevens mijn ‘’roots’’ te gaan verkennen.

Ik had me opgegeven voor een sociaal project in Sri Lanka. Zodoende bestond mijn werk uit ‘s ochtends in een opvanghuis voor gehandicapte vrouwen te werken. Dat werk hield voornamelijk in dat ik spelletjes met de vrouwen deed en zo nu en dan wat met ze knutselde. ‘s Middags werkte ik in een Tsunamikamp, wat vergelijkbaar is met naschoolse opvang. Er kwamen kinderen die allemaal op één of andere manier in aanraking zijn geweest met de tsunami van 2004. En hoewel deze kinderen natuurlijk iets vreselijks hadden meegemaakt, moet ik eerlijk bekennen dat ik nog nooit zulke lieve, vrolijke, dankbare kinderen had gezien.

Ik gaf aan de allerjongsten van de groep Engelse les. Aangezien ik zelf wat ‘’educatief verantwoorde’’ spelletjes had meegenomen, heb ik ze aan de hand daarvan leren tellen en wat basiswoordjes geleerd. Maar het leukste gedeelte was altijd het eind van de middag wanneer iedereen lekker naar buiten ging om nog een spelletje met zijn allen te doen. Ik herinner me nog goed dat we een keer een ballon mee hadden genomen om een estafette mee te doen en dat de kids echt door het dolle heen waren. Het is moeilijk voor te stellen hoe gelukkig de kinderen daar worden van de kleinste dingen.

Ik verbleef in een stadje genaamd Kalutura. Ik verbleef bij mijn gastouders met een ander meisje uit Ierland. Zij zat er al een paar maanden en was al aardig bekend met Sri Lanka. Het was wel een fijn idee iemand te hebben die Sri Lanka al aardig ‘’kende’’. Ze nam me dan ook de eerste avond gelijk mee naar andere vrijwilligers, die ook in Kalutura verbleven. Mijn gastouders waren superleuk en namen ons overal mee naar toe en kenden daadwerkelijk iedereen. Zo ben ik een keer het halve land door gereden met een lid van het parlement en heb ik bij de broer van mijn host-papa in een luxe, Engels landhuis op een thee plantage gezeten.

In de weekenden spraken we zo veel mogelijk met alle vrijwilligers af om ergens heen te gaan. Omdat ik er maar zes weken was, zaten al mijn weekenden volgepropt om maar zo veel mogelijk van Sri Lanka te zien. Omdat de club vrijwilligers enorm hecht was, ging iedereen altijd overal mee naar toe wat zorgde voor een heerlijk overvol, bepakt en bezakt mini-busje. Mijn weekenden zijn nog nooit zo divers geweest. Het ene weekend waren we aan het relaxen bij de rock-pools en aan het raften in de jungle terwijl we het weekend daarop weer aan het surfen waren bij het idyllische strand van Hikkaduwa en Unawatuna. Om vervolgens het weekend daarop de Sigiriya rock en de tempel van de tand te bezoeken.

Ik vind het nog altijd lastig om mijn reis ‘’eventjes’’ kort samen te vatten. Maar doorgaans vergelijk ik mijn avontuur in Sri Lanka met een achtbaan. De zes weken dat ik er was had vele hoogtepunten, maar er waren natuurlijk ook momenten dat het niet allemaal mee zat. Gelukkig waren er dan altijd wel mensen om me heen die voor me klaar stonden of me juist even met rust lieten als ik dat wilde. De combinatie van vrijwilligerswerk en de vrije tijd in de weekenden zijn wat mij betreft ideaal. Het draait eigenlijk allemaal een beetje om ‘’nemen en geven’’. Want hoewel je enorm mag ‘’nemen’’ en genieten van het land, ‘’geef’’ je ook wat terug aan de mensen door ze te helpen ontwikkelen…. iets wat op een onbeschrijfelijke manier door hen gewaardeerd wordt!

Groetjes, Soraya

Soraya de Vroomen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲