You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Medisch project in Ghana door Anne Vermeulen

Labwerk

Zoals velen begon mijn reis op Schiphol, ik had al veel gereisd, maar nog nooit echt alleen. Dit standaard begin was dus al spannend. Eenmaal in het vliegtuig was er geen weg meer terug, op naar een maand lang avontuur: reizen, werken en nieuwe mensen ontmoeten!

Ik ben een twintigjarige geneeskunde student, na een heftig jaar waarin een bestuurstaak en studeren centraal stond, was deze maand weg een welkome afleiding. Deze maand beschouw ik ook als een mooie ervaring voor later, vandaar ook de keuze voor een medisch project.

Ik kwam terecht in een groot mooi huis met een geweldige gastmoeder, ik werd ontvangen met een dikke knuffel. Er waren nog twee andere meiden in het huis één uit Spanje en één uit Engeland, de hele maand ben ik met hen opgetrokken. De dag na aankomst was het zondag, de dag des Heeres, wij gingen dan ook met zijn allen naar de kerk. Geweldige ervaring, met de echte gospel, naar de kerk gaan is een vrolijke gebeurtenis.

Na het weekend was er een introductiedag en ging ik voor het eerst naar het ziekenhuis. Je verwacht het ergste: een klein ziekenhuis, uitgehongerde kindjes, geen bedden, weinig artsen en al helemaal geen medicijnen. Het tegendeel was waar; ze hadden genoeg medicijnen, altijd schone naalden, bedden en dokters. Dit zorgt ervoor dat je je beeld even moet veranderen en dus ook je houding. Je hoort vaak dat ze blij zijn met je aanwezigheid en je aanbidden, dit was niet geheel waar. Ik moest mezelf eerst bewijzen voordat mij werd toegestaan dingen te doen. Dit is een goede zaak, want ze weten zelf goed waar ze mee bezig zijn en ze hebben zelf genoeg kennis in huis. Het ziekenhuis waar ik werkte was volop in renovatie en er werd een groot nieuw deel gebouwd, ondanks deze omgeving kwam er hetzelfde aantal patiënten en deden ze evenveel werk.

Als ik om half 9 aankwam, zat het ziekenhuis al vol met patiënten. Sommige zaten er al meer dan anderhalf uur en andere moesten nog minstens 4 uur blijven wachten. De artsen hebben nog een hoge status en komen tussen half 9 en half 10 binnenwandelen om dan in 6 uur 100 patiënten te zien.

Op een dinsdagochtend zat ik bij The Theatre (operatiekamer) te wachten op de dermatoloog waarbij ik mee mocht kijken. Hij was veel te laat, maar omdat ik daar toch zat vroeg de head nurse of ik even mee kwam kijken. Ondertussen zat naast mij een moeder met een baby’tje, ze konden geen Engels en ik kon er niet mee praten. Maar nadat ik in de OK kwam (in mijn gewone kleren) snapte ik waarvoor ze kwamen. Het jongetje van één week oud werd besneden, zonder verdoving. Deze ervaring zal ik nooit meer vergeten, het was zowel schokkend als indrukwekkend. Niet alleen de besnijdenis, maar ook hoe de moeder en de zusters ermee omgingen. Dat ik niet bleef kijken bij het tweede jongetje wat ook werd besneden konden ze niet helemaal begrijpen. Gelukkig kon ik hier meteen over praten met een andere vrijwilliger uit Duitsland. Hij werd vaak als mijn broer aangezien, woonde in hetzelfde huis en werkte in hetzelfde ziekenhuis.

Pas geboren baby

Na het werken in de middag gingen we, de twee meiden en de Duitse jongen uit mijn gastgezin, en andere vrijwilligers altijd leuke dingen doen. Samen naar de markt, even lekker westers eten, naar de meeting, souvenirs kopen en zeker ook naar het internetcafé. Een aantal middagen hebben we ook een kinderafdeling van een ziekenhuis geverfd, zodat de saaie kamers werden opgevrolijkt in een mooi thema.

Elke donderdag en vrijdag gingen we op outreach meestal naar scholen om daar de wonden van de kinderen te verzorgen. De kinderen vinden het geweldig om verzorgd te worden door een Obroni, en soms komen ze dan ook zonder een wond te hebben. Op deze outreaches kom je ook voor het eerst in aanraking met de ondervoede en slecht verzorgde kinderen. Met je kleine bijdrage van wonden verzorgen en de oudere kinderen uitleggen hoe zij hun wonden moeten schoon houden, probeer je ze te helpen.

Twee vrijdagen zijn we met een maternity hospital naar een outreach clinic in een klein dorpje geweest. De eerste vrijdag was het meteen raak, dit was indrukwekkend. In een dorpje op nog geen uur rijden van de grote stad is er al geen mobiel bereik, stromend water of een ziekenhuis. De kinderen van het dorp waren door het dolle heen om blanke personen te zien. Ze zijn daar helemaal op zichzelf aangewezen en zijn zeer blij als er weer een arts in de clinic is. Een half uur na aankomst stroomde de clinic dan ook helemaal vol met patiënten. Een aantal hiervan waren zwangere vrouwen die ik moest onderzoeken: eerst de bloeddruk, het gewicht en de temperatuur. Daarna de dikte van de buik en de harttonen van het baby’tje. Twee van de vrouwen konden elk moment bevallen. Stiekem wens je dan dat dit gebeurt, want dan weet je zeker dat je erbij mag zijn, maar deze wens bleef helaas onvervuld. Toen we bijna wilden weggaan, kwam er nog een oude man die heel lang had gelopen om de arts te zien, dus ging de clinic weer open en werd hij snel nog geholpen. Daarna op weg naar huis helemaal kapot van een zware dag en een in een bumpy ride (over nogal slechte wegen).

De laatste en één na laatste dinsdag heb ik samen met mijn Duitse huisgenoot en een andere vrijwilliger gewerkt in het maternity hospital. Dit is een speciaal ziekenhuis voor zwangere vrouwen en baby’tjes. Alle zwangere vrouwen die hier komen, krijgen verplicht les. Dit moeten ze volgen voordat ze ‘behandeld’ worden. Hier heb ik in het lab gewerkt, echo’s gemaakt en een bevalling gezien. Een geweldig klein ziekenhuis waar wij als vrijwilligers veel mochten zien, leren en doen.

Na deze drukke doordeweekse dagen was het in het weekend tijd voor ontspanning en ‘westerse luxe’. Elk weekend ben ik op reis geweest met andere vrijwilligers. De tweede week stonden mijn drie huisgenoten, twee Canadese vriendinnen en ik vrijdag om half 4 op; we moesten om 4 uur op het busstation zijn om de bus naar Ho te pakken. Om 5 uur vertrok eindelijk de bus die nog maar halfvol zat, een goed teken dachten wij, want dan kunnen we dadelijk van stoel wisselen en relaxed zitten. Maar helaas na tien minuten rijden kwamen we aan op de volgende stop. Hier werd de bus helemaal volgepropt, zelfs het smalle gangpad werd volgestopt met mensen en bagage. Deze mensen stonden 8 uur lang in een wiebelende bus! Deze zware reis naar Ho en de Volta Region was het zeker waard, ik heb nog nooit zo’n mooie waterval gezien en zo’n mooie natuur. We zaten daar met zijn zessen in een klein eco-resort met heerlijk vegetarisch eten, eindelijk weer eens groente!

Vrienden

Het laatste weekend zijn we met een heleboel naar Cape-Cost geweest. Na veel moeite hadden we eindelijk een tro geregeld en kwamen we in het donker om 22.30 aan. Het resort lag direct aan het strand en had een heerlijk mooie openlucht bar waar elke avond feestjes waren. Deze vrijdagavond heb ik tot diep in de nacht gekletst met mijn twee andere vrijwilligers en onze Ghanese ‘vriend’. Dit was voor mij het bekende moment dat je beseft dat je reis bijna over is en je NIET terug wilt. Dit zijn de momenten die je nooit meer zult vergeten en waar je met heimwee aan terug zult denken.

Nu, bijna twee maanden later, kan ik nog niet naar foto’s van Ghana kijken zonder heimwee naar Ghana en naar de mensen. Een goede vriend van mij vertelde; reizen gaat niet om de plekken waar je komt maar om de mensen die je ontmoet, zij maken je reis (natuurlijk speelt een mooie plek hier ook wel een beetje een rol). Deze uitspraak is waar. Ik mis Ghana, maar vooral ook de mensen. Ik ben verliefd geworden op Afrika, nog steeds wil ik terug. De rode stof, mensen, atmosfeer en de natuur; ik ben er verliefd op! Het was een geweldige, te korte maand, maar wel één van de beste van mijn leven!

Groetjes, Anne

Anne Vermeulen

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲