You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project en lesgeefproject in Bolivia en Mexico door Carlein Kuperus

Ik ben nu alweer een tijdje terug van mijn reis, die in totaal zeven maanden heeft geduurd. Hier zit ik dan, nog steeds vol heimwee, dit stukje te schrijven om al mijn ervaringen en enkele bijzondere momenten met jullie te delen. Mijn reis bracht me naar Latijns-Amerika, en in elk land dat ik bezocht heb had ik een ander doel.

Bolivia

Carlein Kuperus

Eerst leerde ik een tijdje Spaans in Guatemala, waarna ik naar Bolivia vertrok om er twee maanden lang in een weeshuis te gaan helpen als vrijwilliger met Projects Abroad. Ik koos voor Bolivia omdat het bekend staat als een derdewereldland, maar tegelijkertijd ook als één van de mooiste landen van Zuid-Amerika. Met kinderen werken vind ik superleuk, en daarom koos ik voor het sociale project. En ik zou zo weer teruggaan! Het weeshuis, Villa Nueva Esperanza, bevond zich op best een afstandje van mijn huis in Cochabamba, maar ik heb er geen dag van gebaald. Er zaten veertig kinderen, verdeeld over vier verschillende huizen. Elke dag wisselde ik van huis, waardoor ik alle kinderen leerde kennen en mijn Spaans goed kon oefenen.

In het begin was het niet helemaal duidelijk wat precies mijn input zou zijn, behalve dat ik huishoudelijke klusjes zou doen en de kinderen zo goed mogelijk zou helpen met huiswerk. Na anderhalve week wennen, de namen van de kinderen leren en hen beter leren kennen, vertelde de coördinatrice van het weeshuis – Neisa – me dat ze graag wilde dat ik een soort van kleuteropvang werd voor de drie jongste kinderen. En dus zat ik elke middag anderhalf uur lang te knutselen met Dorian, René en Marina. Op die manier zouden ze later sneller meekunnen op school. Neisa zorgde voor de materialen en verder mocht ik zelf kiezen hoe ik onze middagjes invulde.

Bizar was het om de gesprekjes te horen tussen de drie kinderen. De moeder van René en Marina was een alcoholiste en hun vader was twee jaar geleden overleden, en daar zaten ze dus bloedserieus over te praten. Veel kinderen in Villa Esperanza hadden gelijkaardige verhalen, en ze vroegen me ook steeds om over mijn familie te vertellen. Eerst dacht ik dat dat best vervelend moest zijn voor de kinderen, maar Neisa legde me uit dat het net heel belangrijk is dat ze verhalen horen over hoe het ook anders kan.

Ik merkte al snel dat ik erg belangrijk was voor de kinderen, hoewel ik niet de hele dag aanwezig was of belangrijke taken had. Het enige wat ze allemaal nodig hebben, is immers aandacht, liefde en knuffels. Ik heb ze dan ook allemaal in mijn hart gesloten en hoop dat ze goed opgroeien. Daarom heb ik nog steeds facebookcontact met Neisa, om af en toe te horen hoe het gaat met mijn kleine leerlingetjes.

Mexico

Carlein Kuperus

Na Bolivia maakte ik een tussenstop in Peru om een vriend te gaan bezoeken, maar daarna was het weer zover: vrijwilligerswerk op een lesgeefproject in Mexico! Ik zou de lerares Engels op een middelbare school assisteren in de klas. Daar was ik echt heel erg zenuwachtig voor, omdat ik zelf nog maar net van school af was. Gelukkig was daar Patty Rosales, een vrouw van 60 die me zou begeleiden en zich met hart en ziel inzette om haar leerlingen Engels aan te leren.

Vanaf ik op school verscheen werd ik gevolgd door de jongens die hun vocabulaire snel uitbreidden van “I love you” tot “I love you forever”, door leerlingen die me vragen kwamen stellen of die met me op de foto wilden. Het was net of ik een beroemdheid was en in het begin was ik nogal geïntimideerd door alle aandacht, maar al snel leerde ik dit te gebruiken om hen bepaalde dingen bij te brengen.

Carlein Kuperus

De jongens bijvoorbeeld groeien op in een machocultuur, waardoor ze bepaalde denkbeelden hebben over vrouwen, maar ik probeerde hen duidelijk te maken dat het er in andere landen helemaal anders aan toe gaat. Gelukkig hadden ze best veel respect voor me, waardoor ik hen op deze manier Engels kon aanleren en vertellen over andere culturen. De presentatie die ik gaf over Nederland, mijn familie en vrienden was bijvoorbeeld een groot succes.

En dan heb ik het nog niet gehad over mijn gastgezin. Irene en Luiz, mijn Mexicaanse mama en papa, waren echt super! Leuke gesprekken, altijd lekker eten en een fijn huisgenootje uit Canada. Dat mis ik echt allemaal… En ik zou het zo weer helemaal overdoen!

Carlein Kuperus

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲