You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal Project in Ghana geschreven door Femmy Koops

Ik had het er al jaren over dat ik ooit een keer vrijwilligerswerk wilde doen in Afrika. Dit jaar was het eindelijk zover. Veel mensen vroegen mij of ik het met mijn zeventien jaar wel durfde, maar ik heb er geen moment over getwijfeld. Er gingen veel voorbereidingen aan vooraf: vaccinaties, visum, paspoort, geld sparen, cadeautjes kopen voor de kinderen en mijn koffer inpakken. Maar uiteindelijk stapte ik op het vliegtuig naar Ghana en kon de grote reis beginnen.

Sociaal Project in Ghana geschreven door Femmy Koops

In de arrival hall stonden heel veel mensen te wachten. Ik zag denk ik wel zo’n twintig verschillende bordjes. Dat is waarschijnlijk ook de reden waardoor ik in eerste instantie het bordje van Projects Abroad over het hoofd had gezien. Iemand van het luchthavenpersoneel bood al gelijk aan om mij te helpen. Ik had dus al snel kennis gemaakt met de Ghanese vriendelijkheid.

Rond half 12 ’s avonds kwam ik in Pink Hostel aan. Doordat iedereen al sliep, moest ik alles op de tast doen. Op het moment zelf niet zo heel fijn, maar de volgende ochtend kon ik er samen met een andere vrijwilliger wel om lachen. In de trotro naar Cape Coast drong het pas tot me door dat ik nu echt in Ghana zat en dat mijn reis was begonnen. Wat een mensen, dieren, kleuren, kraampjes en auto’s! Aangekomen in Cape Coast, kreeg ik een rondleiding door de stad. Doordat ik me helemaal niet lekker voelde, kon ik hier helaas niet heel veel van genieten. Het was natuurlijk allemaal best wel spannend en mijn lichaam kreeg een harde klap door de klimaatwisseling. Na de rondleiding ben ik dus gelijk mijn bed ingedoken. Gelukkig voelde ik me een stuk beter toen ik ’s avonds wakker werd. Ik kreeg eindelijk weer een hap eten naar binnen, dus ik kon genieten van mijn eerste Ghanese maaltijd.

De volgende ochtend werd ik opgehaald door Ilse (lokale medewerker in Ghana) die mij vervolgens meenam naar mijn werkplek: het weeshuis Children’s Home of Hope. Een weeshuis met 27 kinderen in de leeftijd van 4 tot 18 jaar. Sommige kinderen vonden het blijkbaar leuk om de vrijwilligers bijnamen te geven. Zo werd ik al snel madam Family genoemd. Bijnamen van andere vrijwilligers waren bijvoorbeeld: madam Chicken of madam Bathroom. Na een weekje kreeg ik een vast groepje kinderen, die ik moest helpen met huiswerk en waarover ik elke dag in het kantoor een stukje moest schrijven. Ik had een groepje van drie jongetjes. Ik heb vooral veel letterspelletjes met ze gedaan en veel boekjes gelezen. Het was erg leuk om in deze vier weken hun vorderingen te zien. Elke vrijdag hadden we sportmiddag waarbij we samen met de buurtkinderen allerlei sporten gingen doen. Ik heb heel erg genoten van mijn tijd in het weeshuis. De kinderen waren allemaal zo ontzettend enthousiast en lief!

Het werk in het weeshuis was –zonder het totaal van 2 uur reistijd mee te tellen– zo’n 3 uur per dag. Ik wilde er dus graag iets bij doen. Ik was immers naar Ghana gekomen om te helpen. Via het weeshuis kwam ik bij een basisschool terecht. Maar doordat de examens daar van start gingen, heb ik er helaas maar twee dagen kunnen helpen. Projects Abroad wist gelukkig nog wel een kinderopvang waar ze mensen konden gebruiken. Ik hielp vanaf dat moment dus ’s middags in het weeshuis en drie dagen in de week de ochtenden in de day - care. Het was wel even wennen op mij n nieuwe werkplek. Allereerst worden de kinderen in Ghana vaak geslagen als ze niet luisteren.

Sociaal Project in Ghana geschreven door Femmy Koops

En daarnaast is de werkinstelling van de docenten heel anders dan in Nederland. Ik heb heel veel momenten gezien dat de kinderen en docenten gewoon aan tafel zaten en helemaal niks deden. Het verbaasde me dus niet dat de kinderen heel blij waren met de vrijwilligers. Als ik het schoolplein op kwam lopen werd ik om mijn nek gevlogen en helemaal plat geknuffeld. Het werk op de day-care vroeg wel veel initiatief van een vrijwilliger, want er werd niet veel aan mij gevraagd. Ik heb allerlei knutselactiviteiten voor de kinderen georganiseerd. We hebben bijvoorbeeld geschilderd, gevingerverfd, armbandjes en maskers gemaakt en heel veel spelletjes gedaan. Ik heb een geweldige tijd gehad en super veel genoten van het enthousiasme van de kinderen! :)

In de weekenden ging ik er met andere vrijwilligers op uit. Zo ben ik naar Cape Coast Castle, Almina Castle en het strand geweest. Verder heb ik Hans Cottage –waar je een krokodil mocht aaien– en Kakum National Parc –waar een paar grote bruggen over het regenwoud hingen– bezocht. Ook ben ik een weekendje met twee andere meiden naar Volta Region in het oosten van Ghana geweest. Dat was een heel leuk en gezellig avontuur! We hebben aapjes gevoerd, een hele mooie en intensieve wandeling gemaakt en vlakbij een waterval gezwommen.

In mijn gastgezin voelde ik me echt heel erg thuis! Mijn gastmoeder was een ontzettend lieve vrouw die daar samen met haar kleindochter woonde. Haar dochter –de moeder van het meisje– woonde bij de universiteit, maar kwam ook regelmatig even thuis. Het gasthuis was ook prima. De vrijwilligers deelden een badkamer en toilet, wat er allemaal goed uitzag. Verder hadden we een telvisie, dus we hebben veel gezellige filmavonden gehad. Ook het eten was erg lekker! Natuurlijk had het huis ook zo z’n Afrikaanse gebreken. Zo is een keer ’s avonds de elektriciteit voor een paar uur uitgevallen en hadden we best vaak geen stromend water. Gelukkig hadden we een paar grote bakken waar regenwater in op werd geslagen. Maar toen we een keer anderhalve week lang geen stromend water hadden, raakten de bakken natuurlijk op. Gelukkig was ik in deze tijd een paar dagen weg en zo had ik bijvoorbeeld een (warme!) douche in Pink Hostel. Verder heb ik een keer bij vriendinnen in een ander gastgezin gedoucht en heb ik veel met vochtige doekjes gedaan. Je ging er wel creatief van denken, want je moest wat ;).

Nu ik weer terug ben in Nederland, denk ik nog steeds elke dag aan mijn tijd in Ghana! Ik mis vooral de kinderen waarmee ik heb gewerkt, maar ook de mensen op straat. Kinderen op straat roepen obruni naar je, zwaaien vaak en lopen soms een heel stuk aan je hand met je mee. Ik ging altijd ruim op tijd van huis weg naar mijn werk, omdat mensen op straat vaak even met je willen praten. Deze vriendelijkheid en spontaniteit mis ik hier in Nederland wel. Ik heb in Ghana twee andere vrijwilligers leren kennen waar ik nu nog steeds mee af spreek. We praten heel veel over onze tijd, wat heel fijn is want we begrijpen elkaars verhalen precies. Ik ben zeker van plan om nog een keertje terug te gaan en mijn gastgezin en werkplekken op te zoeken!

Groetjes,
Femmy

Femmy Koops

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲