You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Fiji door Jessica Verheijen

Jessica Verheijen - Fij

Hoe ik op het idee kwam om naar Fiji te gaan weet ik niet meer, maar ik heb er in ieder geval totaal geen spijt van en ik raad het zeker iedereen aan.

Mijn reis begon op 1 juli op Schiphol. Tijdens het afscheid nemen van iedereen drong het pas echt tot me door wat me te wachten stond, en natuurlijk werd ik hartstikke zenuwachtig. Maar de reis naar Nadi verliep supergoed, en later werd me verteld dat ik naast een bekende Fijiaanse rugbyspeler op het vliegtuig had gezeten! Eenmaal aangekomen kwam ik meteen in de stemming door de lokale band die bij de aankomsthal aan het optreden was. Na de lange vliegreis was het nog een kleine vier uurtjes naar de hoofdstad; Suva.

Eenmaal aangekomen bij mijn gastgezin werd ik met open armen verwelkomd en werd er mij meteen een hele tafel vol Indisch eten aangeboden. Mijn gastgezin bestond uit een man die in Fiji is geboren, maar door zijn Indische ouders werd opgevoed volgens de Indische cultuur, een Fijiaanse vrouw, en hun zoontje van zeven. Ze woonden in een mooie wijk met een gunstige ligging: met de bus, die maar 70 cent kostte, was het een kleine tien minuten rijden naar Suva. Mijn gastgezin was overal heel gemakkelijk in, zolang ik maar van te voren liet weten of ik ’s avonds zou mee eten of niet. En zelfs dan stond mijn gastmoeder om elf uur ’s avonds nog met een bord rijst op mij te wachten, wat ik altijd erg leuk vond. Wat me zeker opviel in Fiji, en wat eigenlijk ook niet te missen viel, is dat eten een van hun favorieten activiteiten is. Voor elke gelegenheid halen ze voedsel uit de kast en het heeft geen zin om te weigeren, want uiteindelijk krijgen ze toch hun zin en eet je alles op.

Jessica Verheijen - Fij

Op donderdag had ik een introductiedag om alles in mijn omgeving te leren kennen en dezelfde avond was er een social night, op dewelke alle vrijwilligers met elkaar uit eten gingen. Voor mijn reis was ik een beetje zenuwachtig of het leeftijdsverschil een probleem zou zijn maar iedereen is hartstikke aardig en gastvrij. Het is cliché om te zeggen, maar het voelde alsof we elkaar al jaren kenden. Vaak gingen we op social nights uit eten, maar net zo goed bestelden we vijf dozen pizza op kantoor en speelden we een rondje Hints.

Na een dagje wennen aan mijn omgeving was het tijd om te gaan werken! In de ochtenden werkte ik bij een kinderdagverblijf en in de middagen werkte ik in de derde klas van de basisschool. Op allebei de scholen had ik een geweldige tijd, maar de basisschool was zeker een uitdaging voor mij. De eerste dag was de leraar al binnen vijf minuten nergens meer te bekennen en natuurlijk had ik geen idee hoe alles werkte of wie extra hulp nodig had. De eerste week vond ik dus erg moeilijk, maar van de andere drie weken heb ik ontzettend genoten. Mijn klasje stond bekend als de stoutste van de school (de kinderen waren nou ook wel erg ondeugend), maar ik mis ze nu ontzettend. Ook al ben ik al een paar weken thuis, ik vraag me nog elke dag af waar de kinderen nu mee bezig zijn en of het allemaal wel goed met ze gaat.

Het kinderdagverblijf vond ik ook hartstikke leuk en de kindjes waren zo ontzettend schattig. We zongen veel liedjes, knutselden samen, keken filmpjes, speelden leuke spelletjes, … De kinderen zaten in ieder geval nooit stil!

Jessica Verheijen - Fij

In de weekenden was het dan tijd om volop te genieten. Met andere vrijwilligers heb ik vele dorpjes ontdekt, gesnorkeld, gekajakt bij zonsopgang en – wat me het meest bij is gebleven – een bezoekje gebracht aan het eiland Leleuvia. Ik wist dat Fiji bekend stond om de mooie eilanden, maar zoiets moois had ik niet verwacht. Het was een geweldig weekend waarin ik de andere vrijwilligers beter leerde kennen en ik helemaal in de Fijiaanse stemming kwam. In de avond kwamen alle gasten naar de bar, waar er Kava werd gedronken.

Toen de vier weken voorbij waren, wou ik niet terug naar huis. Ik voelde me helemaal thuis in Fiji, ik keek er elke dag naar uit om de kinderen te zien en had ook veel contact met andere vrijwilligers. Mijn laatste dag op de basisschool vond ik erg speciaal, omdat de kinderen een afscheidsfeestje voor me hadden georganiseerd, waarop ik veel kaarten en knuffels kreeg. Er was eten, drinken en de directeur had zelfs een toespraak gehouden.

Suva zelf vond ik een geweldige plaats. Er waren verrassend veel winkelcentrums en een bioscoop waar je voor nog geen vijf euro een leuke film kon bekijken. Soms was het schokkend om al die armoede te zien, maar omdat de Fijianen zo vrolijk en gastvrij zijn vergat je die slechte dingen meteen.

Als buitenlander in Fiji krijg je erg veel aandacht en willen ze alles van je weten; waar je woont, hoe oud je bent, hoelang je hier blijft en wat je hier komt doen. Ik heb de cultuur in Fiji erg goed leren kennen en na een tijdje voelt het eigenlijk als thuis. Nu ik weer in Nederland ben denk ik nog elke dag aan de geweldige ervaring en ik wil zeker nog een keer terug!

Groetjes

Jessica Verheijen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲