You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Tamar Honig - Recht & Mensenrechten, Mensenrechten project, Argentinië

Tamar Honig

Het onderwerp mensenrechten heeft altijd al mijn interesse gehad. Mijn verlangen om iets met deze interesse te doen heeft mij naar Córdoba, Argentinië gebracht, waar ik 8 weken als vrijwilliger werkte voor het mensenrechten kantoor van Projects Abroad.

Het Mensenrechten project

De meeste tijd heb ik doorgebracht in Soaje, een woon- en opvangplek voor meisjes die weg zijn gehaald bij families omdat ze niet voor hun konden zorgen. Het werk was uitdagend en belonend in zo veel opzichten. De meisjes hadden goede en slechte dagen.

Hun wispelturigheid maakte het plannen van activiteiten moeilijk aangezien ik nooit wist wat voor stemming de meiden hadden die dag. De meeste van hen komen uit instabiele families en hebben nooit echt een goed voorbeeld gehad. Hoewel ik niet voldoende kennis had om deze meiden te veranderen gedurende mijn 8 weken richtte ik me in het begin op het enigszins positief beïnvloeden van deze meisjes gedurende onze tijd samen. Ik begon met het geven van aandacht en respect die ze van hun andere verzorgers nooit hebben gekregen.

Samen met de andere vrijwilligers organiseerden we een aantal workshops die erop gericht waren om deze meisjes iets te leren en om ze meer zelfvertrouwen te geven. We legden de focus op discriminatie, waarbij we het werk gebruiken van Martin Luther King, om precies te zijn de toespraak die hij schreef genaamd ‘’ ik heb een droom’’, waarmee we de discussie over het belang van het niet discrimineren tegen mensen startten. /p>

Vervolgens gaven we de meiden de kans om over de keren dat zij geen eerlijke behandeling hadden kregen te praten en wat we konden doen om dit te verbeteren en om zo hun eigen ‘’ ik heb een droom’’ toespraak te schrijven.

We voerden andere workshops uit met de onderwerpen variërend van gezondheid tot aan mensenrechten. Tussen educatie door hebben we ook leuke activiteiten voor de meiden georganiseerd, zoals schoonheidsdagjes, compleet met manicuren en haar stylen, en tekenlessen.

Verder kochten we één keer per week gebakjes en andere lekkernijen voor de meiden en namen we hen mee naar een nabijgelegen winkelcentrum. De meiden mogen het huis niet verlaten behalve voor school, dus deze dagjes uit waren een kans voor de hen om te genieten van wat frisse lucht en een verandering van omgeving.

Van emotionele uitbarstingen tot aan stemmingswisselingen, ik heb alles gezien en dit maakte het werken met deze meiden een ware achtbaan met hoogtepunten en dieptepunten.

Maar ik heb oprecht genoten van het organiseren van deze activiteiten voor hen en ik hoop dat ze ook iets hebben geleerd dat hun kan helpen in de toekomst.

Mijn werk in Argentinië bestond ook uit het helpen bij de Fundación Ganas, een organisatie die Córdoba’s daklozen voorziet van de spullen die zij nodig hebben om te overleven. Een aantal nachten per week verzamelen de daklozen op een plein waar ze eten en kleding krijgen en vrijwilligers hen interviewen om achter hun naam, leeftijd, gezondheid, onderwijsachtergrond te komen en om erachter te komen of ze kinderen hebben, of hun kinderen op school zitten en of ze nog iets nodig hebben. Gedurende mijn eerste paar nachten keek ik alleen toe. Maar uiteindelijk voerde ik zelf deze interviews uit, waardoor ik mijn Spaans aanzienlijk heb verbeterd en heel veel interessante mensen heb ontmoet.

Het houden van interviews voor Fundación Ganas was een ervaring die mijn ogen heeft geopend. Ik heb veel mensen met verschillende achtergronden leren kennen. Een vrouw die ik heb geïnterviewd was zwanger, dakloos en een prostituee die HIV had. Toen ik vroeg of ze kinderen had moest ze huilen, ze vertelde dat ze haar enige zoon niet mocht zien. Het is dan erg moeilijk om de juiste woorden te vinden om iemand dan gerust te stellen.

Tamar Honig

We brachten deze vrouw onder de aandacht bij de directeur van deze foundation, maar tot onze verbazing weigerde ze onderdak, ze wilde enkel geld.

Er zijn veel andere personen die ik niet snel zal vergeten, zoals een man met elf kinderen die zo onder de invloed van drugs was dat hij niet eens meer wist wanneer zijn eigen verjaardag was. En een oudere vrouw die van huis was weggelopen zodat ze geen last zou zijn voor haar familie. En een aantal backpackers die aan het reizen waren door Argentinië en daar op straat leefden.

Mijn verdere tijd in Argentinië werd ingevuld door wekelijkse bezoeken aan de rechtbank waar ik onderzoek deed naar de leden van de regering die betrokken waren bij misdaden tegen de mensheid tijdens het militaire dictatorschap in 1970. Tijdens het bijwonen van deze rechtszittingen was ik getuige van het verder ontwikkelen van de geschiedenis van Argentinië.

Ik moet toegeven, tijdens mijn eerste bezoek was het moeilijk om geen medelijden te voelen met de oude mannen die in de rechtbank zaten als beschuldigde en mogelijke daders. Met hun grijze haren en gerimpelde gezichten konden ze zo doorgaan als normale opa’s. Er wordt echter bewust gemaakt dat deze mensen, hoe onschuldig ze er ook uit zien, verantwoordelijk waren voor de ontvoeringen, martelingen en moorden van de onschuldige mensen tijdens deze oorlog in Argentinië een aantal decennia geleden.

Het horen van de verklaringen van de slachtoffers en de familieleden van deze slachtoffer gaven mij veel inzicht in deze periode in de geschiedenis die ik nooit van schoolboeken alleen had kunnen leren. Een getuige vertelde zijn verhaal aan de jury en draaide zich om naar het gedeelte waar de beschuldigde zaten. Hij sprak direct tegen hen, hij smeekte hen dat als zij nog maar een beetje menselijkheid in zich hadden dat ze dan informatie moesten geven over de destijds ontvoerde kinderen die aan militaire families zijn gegeven. Veel opa´s en oma´s van deze ontvoerde kleinkinderen worden inmiddels al erg oud en willen hun kleinkinderen graag terug zien voordat ze zullen sterven. Ik zal deze getuigenis niet snel vergeten, ik kreeg er koude rillingen van.

Een ander nuttig werk dat ik tijdens mijn reis heb gedaan was het werken in de gratis kliniek in een achterbuurt genaamd Blas Pascal, waar men hulp kon krijgen bij het oplossen van de alledaagse problemen. Men kreeg hier advies over hoe ze problemen in de gemeenschap op konden oplossen, hoe ze de veiligheid konden verbeten en hoe ze toegang konden krijgen tot water en elektriciteit. Een belangrijk onderwerp tijdens deze bijeenkomsten was de aanschaf van een gemeenschappelijk alarm die alle mensen in hun huizen veilig moest houden en waarmee men elkaar kan waarschuwen als er iets mis is.

Speciale gebeurtenissen

Tamar Honig

Er waren veel andere speciale gebeurtenissen die er voor mij tussen uit sprongen. Een bezoek aan La Perla – Córdoba’s hoofdgevangenis gedurende de oorlog en het dictatorschap in Argentinië- wierp nieuw licht op de horror verhalen die ik in de rechtbank had gehoord. Het was een vreselijke ervaring om de plek te zien waar duizenden mensen vast gehouden en gemarteld werden. Het is een plek waar de herinnering aan de slachtoffers altijd in leven zal blijven. Het was een erg ontroerende plek.

Op een hele warme middag gingen we bij de mensen aan de deur die rondom het mensenrechten kantoor woonden om donaties op te halen voor Fundación Ganas. We kregen zo veel eten, kleding en andere benodigdheden dat de zakken vol met spullen zich op bleven stapelen.

Een andere middag verzamelde de vrijwilligers zich op een ander populair plein om samen te werken met anti-mensenhandel organisaties. We deelden brochures uit aan volwassenen om zo aandacht te vragen voor het probleem. Om de aandacht van de kinderen te trekken liepen we door de menigte met gekleurde ballonnen, we vroegen aan hen om hun dromen met ons te delen en deze op de ballon te schrijven. Er kwamen zoveel mooie antwoorden uit, zoals: nooit meer vechten, geen dierenleed en meer liefde in de wereld.

Tussen deze activiteiten door was er ook kantoorwerk dat gedaan moest worden, zoals het uitzoeken van de boeken in de bibliotheek van het mensenrechten kantoor en het vertalen van officiële documenten. Deze opdrachten hebben mijn Spaans aanzienlijk verbeterd.

In mijn laatste week in Córdona moest ik een workshop geven voor andere vrijwilligers over het onderwerp terrorisme. Ik leerde veel over dit onderwerp door mijn onderzoek en voorbereidingen hierover. Tijdens deze workshop bespraken we vraagstukken die men had over terrorisme en waarom dit onderwerp zo lang stil is gebleven binnen gemeenschap.

In de workshop zat ook een leerzame ervaring voor de vrijwilligers waarbij ze in twee teams werden verdeeld. Één team stond voor de staten die het doelwit zijn geweest van internationaal terrorisme en één team die voor de staten die bekend staan om het hebben van terroristische groepen. De twee teams moesten een definitie van terrorisme geven vanuit het oogpunt van de staat dat zij toegewezen kregen. De teams hadden hier aardig wat moeite mee. De moeite die hun hiermee hadden liet zien hoe moeilijk dit onderwerp voor de internationale gemeenschap moest zijn. Gelukkig had de workshop een positief effect op de deelnemers en zorgde deze voor veel interessante discussies.

Mijn tijd bij het Mensenrechtenproject in Córdoba heeft mij ongelofelijk veel geleerd. Er waren veel elementen die hierbij kwamen kijken die ik nooit meer zal vergeten. Tijdens onze bijeenkomsten op vrijdag bespraken we allemaal de gebeurtenissen van die week, onder het genot van maté( een drankje dat wordt gemaakt van Zuid-Amerikaanse bladeren en dat erg populair is onder de Argentijnen). Zelfs deze kleine Argentijnse gebruiken maakte mijn 8 weken in dit land onvergetelijk.

Tamar Honig

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Jongerenreizen Campaign 2018

Volg de RSS feed

Volunteer Stories Feed

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲